<>

ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΑΙΩΝΙΟΝ

Categories: Τελευταία νέα

«… ὡς ἀποθνήσκοντες καί ἰδού ζῶμεν»  (Κορινθ. Β,9)

Πλήρης ἡμερῶν, ἀλλά καί ἔργων ἀγαθῶν ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ ἡ σεβαστή καί πολύ ἀγαπητή μας Εὐαγγελία Σκληροῦ-Σταύρου.

Εἶναι, νομίζω, κοινά ἀποδεκτή ἡ ἄποψη, στήν τοπική μας κοινωνία, πώς ἡ ἀείμνηστη ὑπῆρξε «ἀρχόντισσα», μέ τό ἦθος καί τό ὕφος τῆς προσωπικότητάς της.

Δέν θά εἴμαστε ὑπερβολικοί ἄν σημειώσουμε ὅτι εἶναι ἡ πρώτη φορά πού ἔδωσε «ὕπνον τοῖς ὀφθαλμοῖς καὶ τοῖς βλεφάροις» της «νυσταγμὸν καὶ ἀνάπαυσιν τοῖς κροτάφοις» της, ἡ ἀκαταπόνητη καί γεναία αὐτή γυναίκα, πού ζοῦσε, ἐργαζόταν καί ἀνέπνεε γιά τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ· τήν σωτηρία τῶν ἀδελφῶν της στήν ἐγκόσμια ἀγωνία καί τήν ζωντανή μαρτυρία τῆς Ἐκκλησίας μας μέσα στό ἀποπροσανατολισμένο σήμερα.

Κατόρθωνε μέ ὑπομονή, διάκριση, ἀπλότητα καί ἀληθινή πίστη, νά κρύβει -ὅπως ὅλες τίς ἀρετές της- ἀκόμη καί αὐτήν τήν φιλόθεη καί φιλάνθρωπη πνευματική της δραστηριότητα. Μέ καταπληκτική σταθερότητα ἀρχῶν καί πεποιθήσεων· μέ ἔντονο πνεῦμα προσφορᾶς, ἀποτελοῦσε διακονικά τή σιωπηλή ἱεραπόστολο, διοχετεύοντας ἀκατάπαυστα τήν ἀλήθεια τοῦ ζῶντος Χριστοῦ, ὅπου ἡ Ἐκκλησία τήν καλοῦσε νά διακονήσει.

Προερχόμενη ἀπό τήν σημανική οἰκογένεια τοῦ ἱατροῦ Σκληροῦ, σέ ἡλικία μόλις πέντε ἐτῶν δέχτηκε τήν ρομφαία τῆς ὁρφάνιας, μέ τόν θάνατο τοῦ πατέρα της, καί μαζί μέ τήν ἀείμνηστη ἀδελφή της, Βασιλική, βρέθηκε κάτω ἀπό τόν προστατευτικό ἴσκιο τῆς μητέρας τους. Καί ὅταν ἡ πρόκληση τοῦ γάμου ἦλθε ἀπό τόν ἀείμνηστο σύζυγό της, Ἀριστείδη Σταύρο, εἶπε τό ναί καί συμπορεύτηκε μέχρι τέλους μαζί του.

Ἔζησε ἀρκετά χρόνια δύσκολα, ἀλλά μέ θαυμαστή ἀφοσίωση καί παραδειγματική πίστη. Στό μικρό νησί τῆς Σπάρτης, ἐργάστηκε σκληρά, δείχνοντας τήν ἀνωτερότητα τῆς προσωπικότητάς της, ὑπομένοντας τίς δυσκολίες, προτάσσοντας τήν ἐλπίδα της στή Χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἐκεί θά ἀποκτήσει τά τέσσερα ἀξιόλογα κορίτσια της καί θά τούς προσφέρει τά ἀπαραίτητα ἐφόδια γιά τή ζωή.

Τά πάντα ἡ ἀείμνηστη Εὐαγγελία τά ἀντίκριζε «ἐν πίστει» καί τά παρέκαμπτε «ἐν σιγῇ». Ὅλα τά ἄφηνε στά χέρια τοῦ Θεοῦ καί τά προσπερνοῦσε ἀγονάτιστα καί με πολλή προσευχή. Ὅπως τίς τελευταῖες δοκιμασίες, πού ἔφερε ὁ θάνατος τῆς κόρης της καί τῶν δύο γαμπρῶν της. Τό «δόξα τῷ Θεῷ» ἀποτελοῦσε μόνιμη ἔκφραση ζωῆς καί ἐλπίδος. Καί ἀπαλύνοντας τόν πόνο, ὁμολογοῦσε κρατώντας τόν ἐπιστήθιο Σταυρό: «Αὐτή εἶναι ἡ ἐλπίδα καί ἡ χαρά μου».

Διακόνησε τήν Ἐκκλησία μας καί τόν εὐσεβῆ λαό μας, μέχρι τόν τελευταῖο καιρό, σάν Κατηχήτρια Κυκλάρχης· παρούσα πάντοτε στίς προσκλήσεις τῆς Ἐνορίας της καί γενικώτερα τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας. Τό «ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθόμεθα» δέν ὑπῆρξε γι’ αὐτήν αἴτημα λειτουργικό, ἀλλά συνεχές βίωμα καί ἀπόκτημα.

Ἐάν συλλογιστοῦμε τήν ζωή καί τό ἔργο της, καί τά δύο μᾶς γυρίζουν πίσω, σέ χρόνους ἀποστολικούς. Καί ἡ ζωή της καί τό ἔργο της μᾶς ἀνοίγουν σελίδες τῶν πρώτων Χριστιανικῶν χρόνων· γίνονται ἱερά διδάγματα· ζωντανές διδαχές σέ ὅλους μας.

Εὐχόμεθα ὅλοκάρδια νά εἶναι ἄσβεστη καί αἰώνια ἡ μνήμη τῆς ἀείμνηστης ἱεραποστόλου Εὐαγγελίας καί ἡ ψυχή της νά ἀγάλλεται τήν παρουσία τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ.

 

Ὁ  Μητροπολίτης Λευκάδος καί Ἰθάκης Θεόφιλος