<>

Επικήδειος Ομιλία Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λευκάδος και Ιθάκης κ. Θεοφίλου στην Εξόδιο Ακολουθία του αειμνήστου Στυλιανού Σκλαβενίτη.

Categories: Τελευταία νέα

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΟΜΙΛΙΑ

ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΙΟ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗ

(Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πειραιῶς – Μ. Τετάρτη, 4 Ἀπριλίου 2018)

 

Σεβασμιώτατοι ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,

Ἀγαπητοί μου πατέρες καί ἀδελφοί,

Συγκλονισμένοι πληροφορηθήκαμε στή Λευκάδα, τήν ἰδιαίτερη πατρίδα τοῦ πρός Κύριον μεταστάντος ἀδελφοῦ μας, Στυλιανοῦ Σκλαβενίτη τήν ἀδόκητη ἐκδημία του.

Συγκλονισμένοι συμμετέχουμε καί αὐτή τήν ἱερή ὥρα στήν ἐξόδιο ἀκολουθία πού ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ψάλλει, γιά νά τόν συνοδεύσει στό μεγάλο ταξίδι τῆς αἰωνιότητος· νά τόν κατευοδώσει πρός τήν Χώρα τῶν Ζώντων, τήν πατρική ἀγκαλιά τοῦ Κυρίου μας.

Δέν ἦταν μικρό μέγεθος γιά τόν εὐλογημένο μας τόπο ὁ ἀείμνηστος Στυλιανός, ὅπως ὅλη ἐξάλλου ἡ ἐκλεκτή οἰκογένεια τοῦ ἀειμνήστου Σπυρίδωνος Σκλαβενίτη. Τό ἠθικό ἐκτόπισμα τῆς οἰκογένειας τῶν συγχρόνων αὐτῶν εὐπατριδῶν ἀναφάνηκε πλεῖστες ὅσες φορές καί μέ ποικίλες εὐκαιρίες, τυγχάνει ὡστόσο ὅλως εὐδιάκριτο σήμερα στίς μέρες τῆς πολυσχιδοῦς κρίσης πού μαστίζει τόν τόπο μας.

«Καί οἱ λίθοι κεκράξονται», ἄν παραλείψουμε νά ὁμολογήσουμε, ὡς Ποιμενάρχης τῆς κατά Λευκάδα καί Ἰθάκην Ἐκκλησίας, τήν «πολυμερῶς καί πολυτρόπως» ἐκδηλωθεῖσα ἀγάπη τοῦ ἀοιδίμου Στυλιανοῦ καί τῶν ἀδελφῶν του, πού βαδίζουν μέ συνέπεια στό δρόμο τῆς ἀνιδιοτελοῦς ἀγάπης καί τῆς ἀνυστερόβουλης κοινωνικῆς εὐθύνης πού τούς ἄφησε ὡς «ὑπογραμμόν» ὁ πρωτοπόρος πατέρας τους. Οἱ σεισμόπληκτοι Λευκαδίτες τό 2003 καί τό 2015, οἱ Κατασκηνώσεις καί τό Γενικό Φιλόπτωχο Ταμεῖο μας, τό Κέντρο Νεότητας καί τό Γηροκομεῖο μας «ὀφείλουν χάριτας» καί οἱ πολυάριθμοι ὠφελούμενοί τους ἀναπέμπουν σήμερα λυγμόν ἱκεσίας καί δάκρυον εὐγνωμοσύνης στό Θρόνο τοῦ Θεοῦ ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ κεκοιμημένου ἀδελφοῦ μας Στυλιανοῦ.

Καί γιά τόν ἀείμνηστο Στυλιανό τόν φιλόθεο, τόν φιλάνθρωπο, τόν φιλότιμο καί εὐγενῆ, τόν φιλοπρόοδο καί δυναμικό -ὅπως καί γιά τούς λοιπούς ἐκλεκτούς, περιλειπομένους καί περίλυπους σήμερα ἀδελφούς του- ἡ κρίσιμη συγκυρία δέν ἀποτέλεσε μιά ἐπενδυτική εὐκαιρία γιά καιροσκοπικές ἐκπτώσεις στόν ἀξιακό του κώδικα, ὁ ὁποῖος συνίσταται σέ ἕνα σύστημα ἀξιῶν, ἐμποτισμένο βαθιά μέ τά ζείδωρα νάματα τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης καί πνευματικότητας. Ἀντιθέτως, τήν ἀξιοποίησε στό ἔπακρο γιά νά συμπαρασταθεῖ στό μέτρο πού τοῦ ἀναλογοῦσε στίς ποικίλες ἀνάγκες φιλανθρωπικῶν φορέων καί ἱδρυμάτων, τῶν ἐργαζομένων τοῦ ὁμίλου, κάθε ἐμπερίστατου ἀδελφοῦ μας, ἀλλά καί τοῦ κοινωνικοῦ μας  συνόλου, στό ὁποῖο ἔχουν ἀντίκτυπο οἱ κοινωφελεῖς πρωτοβουλίες τῶν ἀδελφῶν Σκλαβενίτη.

Στά αὐτιά τοῦ ἀειμνήστου Στυλιανοῦ ἀντηχοῦσε πάντοτε ἡ ὑπόμνηση τοῦ Δικαιοκρίτη Κυρίου μας: «ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοί ἐποιήσατε». Θά ἀκουστεῖ ἀσφαλῶς, ὅπως ἐλπίζουμε καί προσευχόμαστε, ἡ εὐκταία φωνή τοῦ Χριστοῦ: «εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ Κυρίου σου».

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,

Μέ συγκίνηση καί θρηνητική διάθεση ἀντικρύζουμε ἀπό τή μιά τό σκήνωμα τοῦ «πρό ὥρας ἀφαρπαγέντος» ἀδελφοῦ μας Στυλιανοῦ. Μέ δέος ἀπό τήν ἄλλη ἑτοιμαζόμαστε νά προσκυνήσουμε αὔριο τὀν Ἑσταυρωμένο, πού συμμερίσθηκε τήν κοινή ἀνθρώπινη ἀγωνία τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου, «αὑτεξουσίως ἀναστάς ἐνδόξως ὡς Θεός» ὅμως καί «θανάτω θάνατον πατήσας».

Αὐτή ἡ ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως ἄς δονεῖ καί τίς δικές μας ὑπάρξεις, ἀφοῦ οἱ Χριστιανοί δέν εἴμαστε «ὥσπερ οἱ λοιποί, οἱ μή ἔχοντες ἐλπίδα». Ἡ ἐλπίδα αὐτή ἄς γίνει βάλσαμο παρηγορίας γιά τή σύζυγο καί τά τέσσερα τέκνα του, τά ἀδέλφια, τούς λοιπούς συγγενεῖς, τούς συνεργᾶτες του καί ὅσους αἰσθάνονται ἀπορφανισμένοι ἀπό τήν ξαφνική μετάστασή του «ἐκ τῶν προσκαίρων εἰς τὰ αἰθώνια, ἐκ τῶν λυπηροτέρων ἐπὶ τὰ θυμηδέστερα»· στήν Ἀνάσταση καί τήν ἀτελεύτητη χαρά.

Ἄς εἶναι τό ὄνομά τοῦ ἀδελφοῦ μας Στυλιανοῦ γραμμένο αἰώνια ἐν Βίβλῳ Ζωῆς, στή μνήμη τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων! Ἀμήν.