<>

Η Εξόδιος Ακολουθία του αείμνηστου Σπυρίδωνος Σκληρού (Γαρδέλη) υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λευκάδος και Ιθάκης κ. Θεοφίλου στον Ιερό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μαραντοχωρίου Λευκάδος.

Categories: Τελευταία νέα

Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης εψάλη το μεσημέρι της Πέμπτης, 15ης Οκτωβρίου 2020 και ώρα 12.30 μ.μ. στον Ιερό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μαραντοχωρίου Λευκάδος, η Εξόδιος Ακολουθία του αείμνηστου Σπυρίδωνος Σκληρού (Γαρδέλη), προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λευκάδος και Ιθάκης κ. Θεοφίλου. Τον επικήδειο εκφώνησε ο εφημέριος του Ιερού Ενοριακού Ναού Αγίου Αθανασίου Απολπαίνης και Διευθυντής του Οίκου Προνοίας (Γηροκομείου) Λευκάδος Αιδεσιμολ. Πρωτοπρεσβύτερος π. Παναγιώτης Ζαβιτσάνος τονίζοντας μεταξύ άλλων την απλότητα και τα πολυποίκιλα φιλάνθρωπα χαρίσματα που διέκριναν τον αείμνηστο Σπύρο ο οποίος έφυγε πλήρης ημερών σε ηλικία 92 ετών. Αξίζει μάλιστα μεταξύ άλλων να αναφερθεί εδώ πως ο μακαριστός Σπυρίδων, το πρόσωπο του οποίου εκτιμούσε ιδιαιτέρως ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας, υπήρξε μεγάλος ευεργέτης του Γηροκομείου καθότι προσέφερε αφιλοκερδώς επί σειρά ετών το χώρο εκδηλώσεων που διατηρούσε στο Νυδρί για την πραγματοποίηση της φιλανθρωπικής βραδιάς του Οίκου Προνοίας τα έσοδα της οποίας ανακουφίζουν μεγάλο μέρος των τεράστιων λειτουργικών αναγκών του Εκκλησιαστικού Ιδρύματος. Μετά το πέρας της Εξοδίου Ακολουθίας η πομπή κατευθύνθηκε στο Κοιμητήριο της Ενορίας Μαραντοχωρίου όπου κι έγινε η ταφή υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας ο οποίος κι ευχήθηκε στους οικείους του κεκοιμημένου όπως ο Θεός αναπαύει την ψυχή του εν χώρα ζώντων.

Επικήδειος Λόγος Αιδεσιμολ. Πρωτοπρεσβυτέρου π. Παναγιώτου Ζαβιτσάνου στην Εξόδιο Ακολουθία Σπυρίδωνος Σκληρού (Γαρδέλη).

Σεβασμιώτατε,

Σεβαστοί πατέρες,

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Τα γηρατειά είναι ένα στάδιο της ζωής πριν από το θάνατο. Η κατάληξη της ζωής που κανείς μας δεν μπορεί να αποφύγει. Στο βιβλίο Σοφία Σολομώντος της Παλαιάς Διαθήκης, αναφέρεται ότι «γήρας γαρ τίμιον ου το πολυχρόνιον, ουδέ αριθμώ ετών μεμέτρηται, πολιά δε εστί φρόνησις ανθρώποις και ηλικία γήρας βίος ακιλήδωτος» (Σοφ. Σολομώντος Δ΄8-9). Δηλαδή ένδοξο γήρας δεν είναι εκείνο, το οποίο φθάνει σε πολλά χρόνια, ούτε μετράται η αξία του με τον αριθμό των ετών. Λευκά γεροντικά μαλλιά για τον άνθρωπο είναι όχι τα πολλά έτη, αλλά η συνετή και σεβαστή γεροντική ηλικία. Δεν είναι η μεγάλη ηλικία, αλλά η ηλικία που συνετίζεσαι, αφήνοντας τα λάθη του παρελθόντος.

Κάποιος είπε ότι τα νιάτα χαρακτηρίζονται από επιπολαιότητα και βιασύνη. Επιπολαιότητα στις επιλογές και βιασύνη να ζήσουμε όσο μπορούμε παραπάνω τις στιγμές. Σήμερα αυτό το σύνθημα επικρατεί: «ζήσε όσο μπορείς τις στιγμές». Έτσι τα λάθη της ζωής μας, έρχονται το ένα πίσω από το άλλο. Η ζωή όμως δεν είναι στιγμές. Είναι μια συνεχής πορεία που μας κατευθύνει όχι απλώς κάπου, άλλα σε Κάποιον. Όταν πλέον μεγαλώνει ο άνθρωπος, καταλαβαίνει ότι η εξασφάλιση του λάθους, είναι η βιασύνη και ο θυμός. Έτσι καθένας μας ξαναεκτιμά στα γηρατειά τις αξίες της ζωής και συνειδητοποιεί τις λάθος ενέργειες του. Φτάνοντας στα γηρατειά και αντλώντας από τις εμπειρίες της ζωής, μαθαίνουμε από την ωριμότητα, να μη θεωρούμε τα λάθη μας σωστά. Αυτή είναι η αξία των γηρατειών. Η σύνεση και η σοφία! Αυτό τονίζεται μέσα στην Αγία Γραφή και είναι διδασκαλία της Εκκλησίας μας.

         Η Εκκλησία μας θεωρεί τα γηρατειά ευλογία, γιατί φέρνουν συγκάτοικο στον άνθρωπο τη σοφία του Θεού. Έτσι στη διάρκεια της ζωής μας, ξεκινώντας όλοι από την επιπολαιότητα της νεότητας, φτάνουμε στη σύνεση, φτιάχνοντας ένα θρόνο στην ψυχή μας για να καθίσει εκεί η σοφία του Θεού. Αλίμονο σε όλους εμάς που δεν σκεφτόμαστε με σοβαρότητα. Η σοβαρότητα οδηγεί στο να σκεφτόμαστε χριστιανικά. Η επιπολαιότητα είναι εγωισμός και αποκοπή από τον Θεό. Η σοβαρότητα έστω κι αν δεν τη συνειδητοποιούμαι είναι χριστιανικό απόκτημα.

         Ο δούλος του Θεού Σπυρίδων Σκληρός έφυγε από αυτή τη ζωή πλήρης ημερών, σε βαθιά γεράματα και με ποιότητα ζωής ασυνήθιστη για την ηλικία του. Είχε μια μακριά πορεία στη ζωή του, με φτώχεια, δυσκολίες και σκληρή δουλειά στην Αυστραλία και στην πατρίδα μας, προκειμένου να ζήσει και να αποκαταστήσει την οικογένειά του. Όταν μου μιλούσε γι’ αυτά τα χρόνια, τα μάτια του βούρκωναν, ενθυμούμενος τις περιπέτειές του. Όμως δούλεψε σκληρά και έγινε ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας! Πέτυχε πολλά, πάρα πολλά και η εμπειρία του αυτή τον έκανε πιο σοφό και συνετό στα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Είχα τη χαρά να τον γνωρίσω πριν από δώδεκα περίπου χρόνια. Στην πλέον ώριμη ηλικία, γεμάτος εμπειρίες σύνεση και σοφία, επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Λευκάδα μας, όπως ένα σορό Έλληνες Οδυσσείς επιστρέφουν στην Ιθάκη τους. Έκανε τα πάντα για την οικογένειά του, τη σύζυγό του  και τα αγαπημένα του παιδιά, τα οποία τα καμάρωνε για τις επιτυχίες τους. Συμμετείχε όμως και σε κάθε καλό έργο. Βοηθούσε κι εμάς στο Γηροκομείο, παραδίδοντας κάθε χρόνο την αίθουσα των εκδηλώσεων του «κτήματος Γαρδέλη» του οποίου ήταν ιδιοκτήτης, για τα τιμημένα γηρατειά. Συγκλονίζονταν, όταν μιλούσε για τους μεγάλους ανθρώπους και ήθελε να βοηθήσει με κάθε τρόπο, ώστε οι άνθρωποι αυτοί να μην αισθάνονται μόνοι και να έχουν αγάπη και θαλπωρή. Γι’ αυτό τον ευχαριστούμε και τον ευγνωμονούμε και ήδη –όταν ακόμη βρισκόταν στη ζωή – ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας τον είχε τιμήσει επανειλημμένως και το Δ.Σ. του Γηροκομείου μας τον έχει κατατάξει στους Μεγάλους Ευεργέτες του. Ιερό καθήκον μας είναι μνημονεύουμε για πάντα το όνομά του στις ακολουθίες του παρεκκλησίου μας για την ανάπαυση της ψυχής του.

         Όλοι εμείς με πρωτοκορυφαίο τον Επίσκοπό μας, τον οποίο πολύ αγαπούσε ο κυρ Σπύρος, που συγκεντρωθήκαμε σήμερα στη εξόδιο ακολουθία του, ήρθαμε για να τον τιμήσουμε και να προσευχηθούμε να είναι στην αγκαλιά του Θεού. Τώρα που το πανηγύρι της ζωής του αυτής τελείωσε και βρίσκεται πλέον στην αληθινή ζωή, που δεν είναι πανηγύρι, ο Χριστός που είναι έλεος και αγάπη να τον δεχθεί στην αγκαλιά Του! Αυτός που δεν βλέπει μόνο τα εξωτερικά έργα μας, όπως εμείς οι άνθρωποι και βγάζουμε λάθος συμπεράσματα, αλλά διεισδύει στην καρδιά μας και γνωρίζει ολόκληρο το είναι μας, να παραβλέψει τυχόν λάθη του, που όπως όλοι οι άνθρωποι κάνουμε, και να τον αναπαύσει, δίνοντάς του σε απόλυτο βαθμό, όταν θα συναντήσει τον Χριστό, την ανάπαυση που νιώθουμε σε αυτόν τον κόσμο, όταν συναντάμε αγαπημένα πρόσωπα.

         Ευχόμαστε στην οικογένειά του, στη σύζυγο, στα παιδιά και στα εγγόνια του να είναι υγιείς, να πάρουν τα χρόνια του, να συνεχίσουν το φιλάνθρωπο έργο του, μέσα στο φως της αγάπης του Χριστού.

Αμήν!