<>

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ὑπ’ ἀριθμ. 93 «ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ»

Categories: ΕΓΚΥΚΛΙΟΙ,Τελευταία νέα

Ὁ Μητροπολίτης Λευκάδος καί Ἰθάκης ΘΕΟΦΙΛΟΣ

«Χαῖρε Κεχαριτωμένη Μαρία…»

Ἡμέρα χαρᾶς καί πηγή εὐλογιῶν καί ἁγιασμοῦ ἡ σημερινή ἡμέρα, πατέρες τιμιώτατοι καί ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, κατά τήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἑορτάζει τόν Εὐαγγελισμό τῆς Θεοτόκου καί οἱ πανέλληνες, ὅπου γῆς, τά ἐλευθέρια τῆς μικρῆς, ἀλλά μαρτυρικῆς τους πατρίδος.

Τό ἱερό καί ζωηφόρο μήνυμα τῆς λυτρωτικῆς καί ἐλευθερογόνου χαρᾶς, πού ἀποτελεῖ τό μυρωμένο ἀπόσταγμα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Παναχράντου Κόρης τῆς Ναζαρέτ, τῆς Θεοχαρίτωτης Δέσποινας Μαρίας, ὅπως εὔστοχα τήν χαρακτηρίζει ὁ μεγάλος διδάσκαλος τοῦ πονεμένου γένους μας Ἐπίσκοπος Ἠλίας Μηνιάτης, διατρέχει ἔκτοτε τήν ἱστορία, προσεγγίζει ἀναστάσιμα τίς καρδιές τῶν πιστῶν ἀνθρώπων καί προσφέρει σ΄ αὐτές τήν ἀπαντοχή καί τήν ἐλπίδα. Τίς ἐλευθερώνει ἀπό τήν σκληρότητα καί τήν ἀδηφάγο μέγγενη τοῦ μαρτυρικοῦ ἀπελπισμοῦ∙ τῆς νοσογόνου πνευματικῆς πτώχευσης∙ τῶν πληθωρικῶν καί τυραννικῶν ἠθικῶν, ἀλλά καί ὑπαρξιακῶν ἀδιεξόδων∙ τῶν ποικίλων σκληρῶν κρίσεων, πού ὁδηγοῦν σέ αἰχμαλωσίες ὀδύνης καί ἀποσυντονίζουν τίς καρδιές ἀπό τήν συχνότητα καί τήν δυναμογόνο πνοή τῆς χαρᾶς, πού πάντοτε, στούς ὑπάρχοντες ἐντός τοῦ ἱεροῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας μας, προσφέρει ἡ ἀγάπη «τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ». Ἐπιβεβαιώνεται δέ, πάντοτε καί σήμερα, τούτη ἡ πραγματικότητα τῆς ἀδιαπραγμάτευτης χαρᾶς, πού ρέει διαχρονικά μέσα στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἐκκλησία καί τήν ζοῦν ὅσοι μποροῦν καί ταπεινά ἀντέχουν νά ἀκολουθοῦν τό σωτήριο μήνυμά της, τόσον μέ τήν μαρτυρία τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας, ὅσον καί μέ τό εὐλογημένο μαρτύριο τοῦ ἱστορικοῦ μας γένους. Ἡ ἐπιβεβαίωση ἔρχεται δροσιστική, ζωηφόρος καί ἐλευθερογόνος. Ἄς ἀκούσουμε τόν σύγχρονο ἅγιό μας ὅσιο Πορφύριο τόν Καυσοκαλυβίτη. Ὁ λόγος του ἀποτελεῖ τήν ἐγγύηση σήμερα τῆς μαρτυρίας τῆς ἱστορίας. «Ὁ Χριστός εἶναι νέα ζωή. Πῶς τό λέω; Ὁ Χριστός, πού πέρασε στήν ἱστορία κυοφορούμενος στά Πάντιμα σπλάχνα τῆς Θεοτόκου, εἶναι τό πᾶν. Εἶναι ἡ χαρά, εἶναι ἡ ζωή, εἶναι τό φῶς, τό φῶς τό ἀληθινόν, πού κάνει τόν ἄνθρωπο νά χαίρεται, νά πετάει, νά βλέπει ὅλα, νά βλέπει ὅλους, νά πονάει γιά ὅλους, νά θέλει ὅλους μαζί Του, ὅλους κοντά στόν Χριστό».

Σήμερα ὅμως ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες χαιρόμαστε διπλᾶ, διότι ἡ σημερινή ἡμέρα μᾶς ὑπενθυμίζει καί τήν δωρεά τοῦ Οὐρανοῦ στό ταλαίπωρο καί μαρτυρικό μας γένος. Σήμερα – 25η Μαρτίου – τό 1821 ἄνθισε ὁ Οὐρανός καί τό ἱερό μῦρο τῆς θεόσταλτης χαρᾶς, ἔγινε μυστικός ὁπλισμός πνευματικῆς ἀντίστασης∙ λαχτάρα ἐθνικῆς ἐλευθερίας∙ πόθος καί πόνος θυσίας∙ κραυγή ἀπελευθέρωσης καί συγκλονιστικός παιάνας ἀνάστασης τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ τόπου. Τό σιωπηλό καί σταθερό∙ τονωτικό καί ἐξαγιαστικό μήνυμα τοῦ «ποθουμένου», πού θυσιαστικά καί ἐπίμονα ἡ Ἐκκλησία μας διοχεύτευε στίς καρδιές καί τίς συνειδήσεις τῶν ὑπόδουλων Ἑλλήνων τετρακόσια χρόνια, σάν σήμερα μεταποιῆται σέ ἱερό σπαραγμό καί ἀγωνιστικό παλμό ἀντίστασης∙ θυσίας∙ ἐλευθερίας. Ἐπιβεβαιώνεται δηλαδή ὁ ἱστορικός Νικόλαος Κασομούλης ὅταν σημειώνει στά στρατιωτικά του ἐνθυμήματα: «Ἡ Ἑλληνική γλώσσα, ὁ χαρακτήρ καί τά ἔθιμα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, μετά τήν πτῶσιν τοῦ Βασιλείου μας, ἐδιατηρήθησαν ὑπό τήν ἐπαγρύπνησιν τοῦ κλῆρου μας… καί διά τῆς κοινῆς εὐλαβείας πρός τήν ἁγίαν ἡμῶν θρησκείαν». Γι’ αὐτό ἔρχεται ἐπιβεβαιωτικά ὁ ἱστορικός μας Διονύσιος Κόκκινος νά ἐπισημάνει πώς «ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι ἡ τροφός καί ἡ φρουρός τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων». Στό ἴδιο μοτίβο διδαχῆς θά τονίσει ὁ πρῶτος Κυβερνήτης Ἰωάννης Καποδίστριας πρίν ἀκόμη φθάσει στήν Ἑλλάδα, γνωρίζοντας ἀπόλυτα τήν θυσιαστική προσφορά τοῦ λόγου καί τοῦ ρόλου τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στήν ἐτοιμασία καί τήν συγκλονιστική ἔκριξη τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821, πῶς ἡ μοναδική διασφάλιση καί ἐγγύηση τῆς προσωπικῆς καί ἐθνικῆς μας ἐλευθερίας εἶναι « ἡ πεφωτισμένη πίστις εἰς τόν Θεόν καί ἡ ἀκλόνητος ἀφοσίωσις εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν». Ἰδιαιτέρως, ἄς ἀκούσουμε τούτη τήν ἱστορική φωνή, σήμερα οἱ δοκιμαζόμενοι σκληρά πανέλληνες.

Ναί, Ἄδελφοί μου!

Ἄς ζήσουμε τούτη τήν εὐλογημένη χαρά τῆς ἐλπίδος καί τῆς ἀνάστασης τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ τόπου, ὅπως «δωρίζεται» καί ταπεινά προσφέρεται μέσα στό Πάντιμο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ μας∙ τήν ἁγία Του καί μαρτυρική Ἐκκλησία. Καί ποτέ μή ξεχνοῦμε: «Ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία δέν ὑπάρχει σωτηρία». Γιατί δέν ὑπάρχει χαρά, ἐλπίδα, ἀγάπη, ἐλευθερία.

 

Διάπυρος εὐχέτης πρός τόν Κύριον πάντων ἡμῶν

 

Ο   Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Τ Η Σ

  

… Ὁ Λευκάδος καί Ἰθάκης Θεόφιλος