<>

Χαιρετισμός στην παρουσίαση του βιβλίου του αιδεσιμολ. πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεράσιμου Ζαμπέλη «Νικηφόρος Δεδούσης». Ο ιεράρχης της θυσιαστικής ευθύνης.

Categories: ΟΜΙΛΙΕΣ - ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ,Τελευταία νέα

Δόξα καί αἶνο ἀναπέμπουμε στόν ἐν Τριάδι Θεό, γιατί ἡ ἄχρονη καί ἄφθαρτη ἀγάπη Του μᾶς σύναξε ἀπόψε, «ὁμοθυμαδόν ἐπί τῷ αὐτῷ», προκειμένου νά ἀνασύρουμε ἀπό τόν ἱερό χῶρο τῶν σάρκινων θυλακίων τῆς μνήμης καί νά ἐκταμιεύσουμε ἀπό τήν καρδιακή μας ἐνδοχώρα τήν Σεπτή καί Σεβαστή μορφή τοῦ ἀειμνήστου Γέροντός μας∙ τοῦ τετιμημένου Ἐπισκόπου∙ τοῦ Πατρός καί Ποιμενάρχου τῆς ἱστορικῆς Μητροπόλεως Λευκάδος καί Ἰθάκης κυροῦ Νικηφόρου.

Εἶχα τήν ἰδιαίτερη εὐλογία ἀπό τόν Πανάγαθο Κύριο, ὅπως καί ἀρκετοί ἀπό τούς εὐρισκομένους ἀπόψε στήν αἴθουσα αὐτή νά τόν γνωρίσω ἀπό χρόνια πολλά. Καί συχνἀ νά ἀπολαμβάνω τήν εἰλικρινή καί ἀληθινή ἀγάπη Του.

Ἦταν ὁ Ποιμενάρχης τῆς ἰδιαιτέρας μου Πατρίδος. Κάθε φορά πού ἔφθανα στό νησί, τόν Κάλαμο, θεωροῦσα ἱερό χρέος μου νά περάσω ἀπό τά γραφεῖα τῆς Ἱ. Μητροπόλεως καί νά ἀσπασθῶ εὐλαβικά τό τίμιο χέρι τοῦ Ποιμενάρχου μας. Καί αὐτός, δίχως προδιαγραφές ὡραρίου, ἀπό «ὄρθρου βαθέος μέχρι νυκτός», βρισκόταν στό χαράκωμα τῆς ποιμαντικῆς του εὐθύνης∙ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς του διακονίας.

Αἰσθανόμουν πάντοτε τήν γνησιότητα τῆς ἀγάπης του∙ τήν ἱερότητα τῆς ἀπλότητός του∙ τήν εἰλικρίνεια τῶν πατρικῶν – καί γιατί ὄχι; – ἀδελφικῶν αἰσθημάτων του∙ τήν τολμηρότητα τῆς θυσιαστικῆς Του εὐθύνης∙ τήν μοναδικότητα τῆς φιλάδελφης προσφορᾶς Του∙ τήν καθαρότητα τῶν λόγων – διδαχῶν Του∙ τήν πολυπλοκότητα τῆς ποιμαντικῆς του ἀγωνίας καί τό ἀπόσταγμα τῆς ἀδιάκοπα στοχαζόμενης καί σταθερά προβληματιζόμενης Ἐπισκοπικῆς του καρδιᾶς.

Αὐτός ἦταν ὁ αεἰμνηστος Μητροπολίτης κυρός Νικηφόρος Δεδούσης. Ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ταπεινός καί μέ πολυσήμαντη μεγαλωσύνη καρδιᾶς. Διαρκῶς ἐκδαπανόμενος στό ἱερό ἰκρίωμα τῆς Ἐκκλησιαστικῆς διακονίας. Διάκονος τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἀνθρώπων. Ὁ ὁποῖος στό ἀσίγαστο καί πάντοτε δημιουργικό Του περπάτημα μέσα στό εὐλογημένο «γεώργιο» τῆς Ἐκκλησίας – λαϊκός ἱεροκήρυκας, Διάκονος, Πρεσβύτερος, Ἐπίσκοπος, Ἱεροκήρυκας καί Ἱερουργός, Παιδευτής καί Ἐλευθερωτής τῶν ὑπάρξεων – ἀθεράπευτα παρέμενε στό εὐλογημένο ἀξίωμα ἐργασίας: διακονία, προσφορά, ταπεινή σιωπή. Μέ κορυφαίο καί κατανυκτικό στήν ἐπίμοχθη καί ἐπίπονη ποιμαντική του ὁδοιπορία τό: προσφορά «δίχως ὅρους, δίχως ὅρια».

Ὁ ἀείμνηστος Γέροντας στήν μακρόχρονη Ἐκκλησιαστική του διακονία ἐκδαπανήθηκε κυριολεκτικά γιά τήν δόξα τοῦ Θεοῦ καί τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Λειτούργησε σάν ἀνοιχτή ἐπιστολή μέ ἔντονα μαρτυρικό καί ἔμπονα διαμαρτυρικό, βαθειά ὀμολογικό χαρακτήρα.

Μέ ἰδιαίτερη χαρά καί ἀνέκφραστη εὐκαιρία διδαχῆς καί διαλόγου, δεχόμουν τόν ἀείμνηστο Γέροντα, διακριτικό ὅπως ἦταν πάντοτε, ἐπισκέπτη στό γραφεῖο πού ἐργαζόμουν στήν Ἱερά Σύνοδο. Οἱ στιγμές τῆς παρουσία του ἐκεῖ ῆταν στιγμές ἱερῆς ἐκταμίευσης ἀγάπης, διδαχῶν καί πολύτιμων ἐμπειριῶν. Ἐνισχυτικός, παρηγορητικός, ἐλπιδοφόρος, φιλόθεος, φιλάνθρωπος καί ἀληθινός πάντοτε ὁ λόγος του.

Αὐτός ἦταν ὁ ἀείμνηστος προκάτοχός μου Μητροπολίτης Λευκάδος καί Ἰθάκης κυρός Νικηφόρος.

Ὅταν ὁ Αἰδεσ/τος πρωτοπρεσβύτερος π. Γεράσιμος Ζαμπέλης μου ἀνακοίνωσε τήν σύγγραφή βιβλίου, πού θά σχηματοποιεῖ καί θά διαζωγραφίζει, μέ ὅση πειστότητα εἶναι ἀνθρωπίνης δυνατή, τό πρόσωπο, τήν προσωπικότητα τοῦ ἀειμνήστου Ἱεράρχη καί τήν προσφορά του στό ἱερό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἐκκλησία μας, χάρηκα ἰδιαίτερα καί εὐχαρίστως ἀποδέχθηκα τήν πρότασή του νά συμπεριληφθεί τό βιβλίο στίς ἐκδόσεις τῆς Ἱ. Μητροπόλεως. Ἔτσι παραδίδουμε σήμερα στην ἀγάπη σας καί στήν ἱστορία, διαρκῶς ζωντανή, τήν Σπετή μορφή καί τό πολυσήμαντο πολυμορφικό ἔργο τοῦ ἀειμνήστου «Πατρός, Ποιμενάρχου» καί Προκατόχου μο κυροῦ Νικηφόρου.

Τόν εὐχαριστῶ ἀκόμη γιατί πρότεινε οἱ ὅποιες καθαρές εἰσπράξεις ἀπό τήν πώληση τοῦ βιβλίου νά δωθοῦν στήν Ἱερά Μητρόπολη προκειμένου νά ἐνισχυθεῖ τό φιλανθρωπικό της ἔργο.

Στίς σελίδες τοῦ βιβλίου ἀποκαλύπτεται ὁ κληρικός τῶν χαρακωμάτων∙ ὁ μαχητικός καί ταπεινός ἱεροκήρυκας∙ ὁ ἀγωνιῶν καί ἀγωνιζόμενος Ἐπίσκοπος∙ Διαφαίνεται ἡ μαρτυρική Ἐκκλησιαστική συνείδηση πού «σχοινοβατεῖ» στόν πολύμορφα δυναστευόμενο κοινωνικό χῶρο καί ἐκδαπανᾶται «περιπατῶν ἐν ἀληθείᾳ», προσφέρων καί προσφερόμενος «ὑπέρ ψυχῶν ἀθανάτων», ὅπως συχνά – πυκνά τόνιζε.

Ἡ πορεία του σίγουρα δέν ἦταν ρόδινη. Συχνά αἱμάτωνε πονετικά. Μέσα στόν πόνο γέμιζε ἀπό ἀγάπη. Κοίταζε ψηλά τόν Ἐσταυρωμένο καί Ἀναστημένο Κύριο καί προχωροῦσε, ὅπως συνήθιζε νά λέγει.

Ὁλοκάρδια εὐχαριστοῦσε ὅλους Σας, ἀδελφοί μου, πού ἀνταποκριθήκατε στήν πρόσκλήσή μας καί βρίσκεσθε ἀπόψε ἐδῶ τιμῶντες ἰδιαίτερα τόν ἀείμνηστο Γέροντα, Ἐπίσκοπο καί Πατέρα.

Καί τά παιδιά μας, τά παιδιά τοῦ χορευτικοῦ τῆς «Ἐνοριακῆς Νεανικῆς Ἀντίστασης» τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Εὐαγγελιστρίας Λευκάδος, πού ἄφησαν τίς ἔγνοιες τῶν μαθημάτων καί τήν ξενοιασιά τοῦ Σαββατοκύριακου, σεβόμενα καί τιμῶντες τόν ἀείμνηστο Ἱεράρχη μας. Τά παιδιά μας, πού ἐκπροσωποῦν ὅλα τά παιδιά τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων καί τῶν Φιλικῶν συναντήσεων τῆς Μητροπόλεώς μας καί ἀποτελοῦν τήν μυρωμένη ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ἐλπίδα καί τήν εὐλογημένη ἀπό τήν ἀνάσα τοῦ Ἐπισκόπου Νικηφόρου συνέχεια τῆς ζωῆς τῆς Τοπικῆς μας Ἐκκλησίας.

Θα μοῦ ἐπιτρέψετε νά τελειώσω τόν πρόλογό μου. Ἐξάλλου καί ὁ τιμώμενος Ἱεράρχης δέν ἐπιθυμοῦσε ἀνθρώπινους ἐπαίνους. Ταπεινά καί σιωπηρά ἔκλεινε τό γόνυ μπροστά στό ἀθώρητο πέρασμα τῆς θείας Ἀγάπης.

Ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ νά τελειώσω μέ τόν γνωστό καταλυκτικό λόγο τοῦ ἀειμνήστου Γέροντα!

«Ἀδελφοί μου! Σᾶς εὐχαριστῶ ὅλους. Ἰδιαιτέρως…ΟΛΟΥΣ».

†  Ὁ Λευκάδος καί Ἰθάκης Θεόφιλος