<>

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣΥΠ’ΑΡΙΘΜ. 22

Categories: ΕΓΚΥΚΛΙΟΙ

ΕΠΙ Τῌ ΚΟΙΜΗΣΕΙ ΚΑΙ Τῌ ΕΙΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ ΜΕΤΑΣΤΑΣΕΙ

ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΗΣ ΗΜΩΝ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑΣ 

Πρός

Τό χριστεπώνυμον πλήρωμα

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λευκάδος καί Ἰθάκης.

 

«Χρυσοπλοκώτατε πύργε καί δωδεκάτειχε πόλις,

ἡλιοστάλακτε θρόνε, καθέδρα τοῦ Βασιλέως…»

Δεκαπενταύγουστος, ἀδελφοί μου!

Τό Πάσχα τοῦ Καλοκαιριοῦ! Τό Πάσχα μετά τό Πάσχα, κατά τούς Ἁγίους Πατέρες τῆς ἀπλανοῦς καί ἀκαινοτομήτου Ἐκκλησίας μας, τῆς Ἁγίας μας Ὀρθοδοξίας! Γιατί ὅπως στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, κατά τόν ἴδιο τρόπο καί στήν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου ἑορτάζουμε μιά μετάσταση καί μιά Ἀνάσταση. Εἶναι καί ἐδῶ ἡ νίκη ἐπί τοῦ θανάτου καί ἡ διακήρυξη τῆς Ζωῆς· τῆς Ζωῆς, ὅπως ξαναγιεννιέται καί ἀνανεώνεται μέσα στό τέλος, στό τέρμα, γιά νά μεταποιηθεῖ σέ τελείωση, σέ πλήρωμα· αὐτῆς τῆς Ζωῆς πού γεννιέται ἀπό τή Θεοτόκο, ἀνακλίνεται στή Φάτνη, παραδίδεται στό θάνατο καί τελικά μετατρέπεται σέ Ἀνάσταση. Εἶναι ἡ ζωή πού τελειοῦται καί ἀνατροφοδοτεῖται ἀπό τόν Ἀναστημένο Χριστό, τήν ὄντως Ζωή.

Ὁ ἱερός ὑμνογράφος τῆς ἑορτῆς, ἀντικρύζοντας τήν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου, παρουσιάζει τόν Ἀπόστολο Πέτρο μέ δάκρυα στά μάτια, νά στέκεται ἐκστατικός μπροστά στό ἱερό σκήνωμά της. Ἐκφράζει τήν ἀνθρώπινη ἀπορία γιά τήν Κοίμησή της καί ἀναζητεῖ τόν λόγο πού θά μπορέσει νά δικαιολογήσει τό γεγονός. Ὅλοι τιμοῦν τό πάντιμο καί μεγαλοπρεπές ὄνομα τῆς Παναγίας μας. Τιμοῦν καί ὑμνοῦν, ψάλλουν, ἐπαινοῦν καί ἐγκωμιάζουν τήν Κοίμησή Της! Ἄγγελοι καί ἄνθρωποι ψάλλουν τήν Παντάνασσα τῶν οὐρανῶν καί σκέπη ὅλου τοῦ κόσμου!

«Νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι ἐν Σοί, Παρθένε ἄχραντε … ».

Νικήθηκαν οἱ ὅροι τῆς φύσεως στό πρόσωπο τῆς Θεοτόκου. Ὄχι μόνο στή γέννησή Της ἀπό τήν πρεσβύτιδα Ἄννα, ὄχι μόνο στή Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, ὅπου ἔμεινεν ἄφθορος καί ἄχραντος, ἀλλά καί στήν Κοίμησή Της. Γιατί ἐδῶ ἡ ἴδια ἡ Ζωή περνᾶ μέσα ἀπό τό θάνατο καί τήν φθορά καί διατηρεῖται ἀλώβητος καί αἰώνιος.

«Ἀκατανόητον θαῦμα! Πῶς γαλουχεῖς τόν Δεσπότην… ».

Ἡ Θεοτόκος ἀποτελεῖ ἕνα ἐπαναλαμβανόμενο, ἀνερμήνευτο καί ἀκατανόητο θαῦμα. Ὁ ἱερός ὑμνογράφος, ἐνῶ στέκεται ἐκστατικός μπροστά στή Μετάσταση τῆς Θεοτόκου, προσπαθεῖ νά ἐξηγήσει τό γεγονός τῆς γαλουχίας τοῦ Σωτῆρα τοῦ κόσμου ἀπ’ Αὐτήν. Στήν σημερινή ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, πρέπει νά πεισθοῦμε πώς ἔχουμε ὅλοι μας συμμετοχή στό θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως. Νά ἐννοήσουμε ὅτι ἡ ζωή μας ἔχει τήν σφραγίδα τῆς αἰωνιότητος, πού δέν πρέπει νά ξεθωριάσει ἤ νά σβήσει. Ν΄ ἀντιληφθοῦμε, τέλος, πώς κληθήκαμε ὄχι μόνο νά «κατανοήσουμε» τά θαυμαστά γεγονότα τῆς Ἀποκαλύψεως τοῦ Θεοῦ ‐αὐτό ἄλλωστε δέν ἀρκεῖ‐, ἀλλά νά τά βιώσουμε στήν πληρότητά τους.

Ἔτσι μόνο θά ἑορτάσουμε τήν Μετάσταση – Κοίμηση τῆς Θεοτόκου καί μαζί μέ τόν ὑμνογράφο τῆς Ἐκκλησίας μας, μποροῦμε νά ψάλλουμε πρός Αὐτήν: «Τήν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον καί προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα τάφος καί νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν· ὡς γάρ Ζωῆς Μητέρα πρός τήν Ζωήν μετέστησεν ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον … »

Χρόνια πολλά σέ ὅλους, ἰδιαιτέρως δέ καί ἐξαιρέτως στούς ἑορτάζοντες καί στίς ἑορτάζουσες!

Εὐχέτης Σας πρός Κύριον

Ὁ Μητροπολίτης καί Ἐπίσκοπός Σας

 

… Ο ΛΕΥΚΑΔΟΣ ΚΑΙ ΙΘΑΚΗΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ