<>

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΥΠ’ ΑΡΙΘΜ. 63

Categories: ΕΓΚΥΚΛΙΟΙ

ΕΠΙ ΤΗ ΕΙΣΟΔΩ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟΝ

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

Πρός

Τόν Ἱερόν Κλῆρον καί τόν φιλόχριστον λαόν

τῆς καθ’ Ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

 Ἀγαπητοί μου Πατέρες καί Ἀδελφοί,

 Μέ τήν Χάρη τοῦ Τριαδικοῦ μας Θεοῦ βρισκόμαστε σήμερα στήν εἴσοδο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Ἀπό αὔριο ἀρχίζει ἕνας προσωπικός ἐντατικός ἀγώνας τοῦ κάθενός μας, ὥστε ἐξαγιασμένοι ἀπό τήν λυτρωτική καί θεραπευτική χάρη τῶν Ἁγίων Μυστηρίων˙ ἐμπλουτισμένοι πνευματικά ἀπό τήν ἐλπιδοφόρα χαρμολύπη τῆς λειτουργικῆς ἀγωγῆς, νά εἴμαστε ἄξιοι προσκυνητές τοῦ Ζωηφόρου Πάθους καί τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεως τοῦ Θεανθρώπου.

Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή, σήμερα, ἐποχή βαθειᾶς κρίσεως τοῦ ἀνθρώπου καί τῶν ἀξιῶν, εἶναι ἀνάγκη νά γίνει τό πνευματικό μας ξυπνητήρι, διά τοῦ ὁποίου θά ἀπελευθερωθοῦμε ἀπό τίς σκληρές «βιοτικές μέριμνες»˙ θά ἱεραρχίσουμε τίς ἀνάγκες μας˙ θά ἀξιολογήσουμε προσωπικές καί διαπροσωπικές προτεραιότητες καί, ἀφοῦ πλέον «τό στάδιο τῶν ἀρετῶν ἔχει ἀνοίξει», θά περάσουμε στήν εὐλογημένη πνευματική ἄσκηση καί ὑπαρξιακή ἄθληση. Ἔτσι θά πετύχουμε τήν χαροποιό ὑπέρβαση, θά γνωρίσουμε τήν ἀπελευθέρωση ἀπό κάθε ἐνοχλητική πράξη καί φροντίδα, πού μᾶς διασκεδάζει καί δέν μᾶς ψυχαγωγεῖ˙ πού μᾶς κουράζει καί δέν μᾶς ἀναπαύει˙ πού μᾶς αἰχμαλωτίζει στό διχαστικό «ἐδώ καί τώρα» καί δέν λειτουργεῖ σάν ἱερός πλοηγός, πού θά μᾶς εἰσαγάγει στό λιμάνι τῆς θείας Ἀγάπης. Στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ.

Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, μέ τήν καθημερινή λειτουργική της προσπάθεια καί τήν ὅλη της πνευματική φροντίδα, πού ἐπίμονα αὐτές τίς μέρες διαμορφώνει, ἐπιμένει νά μᾶς προκαλεῖ σέ ἀγῶνες καί νά μᾶς προσκαλεῖ στήν θεοσκέπαστη και φιλάνθρωπη ἀγκαλιά Της.

Μᾶς ἀποκαλύπτει τό ἱερό κλειδί μέ τό ὁποῖο θά μπορέσουμε νά ἀνοίξουμε τήν χαριτόβρυτη πόρτα τῆς ἐλπίδος καί νά ζήσουμε στήν πονεμένη καί χαραγμένη καρδιά μας τόν Σταυρό καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου.

Τό ἱερό κλειδί εἶναι ἡ νηστεία. Ἡ Ἐκκλησία μας δέν διδάσκει ἁπλά γιά τήν νηστεία. Προβάλλει τήν νηστεία σάν βασικό καί πρωταρχικό στοιχεῖο τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Τήν ὑποδεικνύει σάν θεμέλιο ποιοτικῆς μας ἀνάστασης. Ἡ νηστεία, ὅπως εὔστοχα σημειώνει ὁ Μ. Βασίλειος, ἔχει «τήν ἴδια ἡλικία μέ τήν ἀνθρωπότητα». Κυρίως ἡ νηστεία εἶναι ὑπακοή καί, ὅπως σημειώνουν οἱ ἀσκητικοί Πατέρες, «μέ τήν τήρηση δύο ἐντολῶν οἱ πνευματικοί ἀγωνισταί ξανάρχονται στήν ἀρχαία, πρίν ἀπό τήν πτώση, κατάσταση, μέ τήν ὑπακοή καί τή νηστεία». Ἡ ἀπουσία, ἐξάλλου τῶν δύο αὐτῶν ἀρετῶν δέν ὁδήγησε τούς πρωτοπλάστους στόν παραλογισμό τῆς ἀνταρσίας της ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ Πατέρα; Μήπως τό ἴδιο δέν συμβαίνει και σήμερα, ὥστε ἡ ἀνθρωπότητα νά βρίσκεται στά δόκανα ἐφιαλτικῶν κρίσεων;

 Μεγάλη ἡ ἀξία τῆς νηστείας, ἀδελφοί μου!

Ὄχι μονάχα ἡ ἀπόφυγή τῶν φαγητῶν. Ἀλλά καί ἡ ἐσωτερική καθαρότητα˙ ἡ συμπεριφορά μας γενικά. Ὁ Μ. Βασίλειος τονίζει: « Ἄν ἐξετάσης θά βρῆς πώς ἡ νηστεία χειραγώγησε στήν ἁγιωσύνη τούς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ».

Ἰσχυρό παράδειγμα καί διδασκαλία γιά τό μέγεθος καί τήν ἀξία τῆς νηστείας γενικά στή ζωή, τόν ἄνθρωπο καί τήν κοινωνία του ἔδωσε ὁ Κύριος «νηστεύσας τεσσαράκοντα ἡμέρες». «Ἀρκεῖ», διδάσκει ὁ Μ. Βασίλειος, «ὅταν πρόκειται γιά τήν νηστεία, νά ποῦμε ὅτι ὁ Κύριος μας μέ τήν νηστεία, ὠχύρωσε τή σάρκα, πού πῆρε ἐπάνω γιά τήν σωτηρία μας κι’ ἔτσι δέχθηκε καί νίκησε τίς ἐπιθέσεις τοῦ διαβόλου. Μ’ αὐτό τόν τρόπο κι’ ἐμᾶς παιδαγωγοῦσε νά γυμναζόμαστε μέ τήν νηστεία στούς ἀγῶνες ἐναντίον τῶν πειρασμῶν, καί στόν ἀντίπαλο, ὅταν πείνασε ὕστερ’ ἀπό σαράντα ἡμέρες νηστεία, ἔδινε κάποια λαβή. Γιατί μέ κανέναν τρόπο δέν θά μπορούσε ὁ διάβολος νά πλησιάσει τό Θεό, ἄν ἐκείνος δέν εἶχε κατεβάσει τόν ἑαυτό του στή θέση τοῦ ἀνθρώπου».

Ἀδελφοί μου,

Οἱ δύσκολοι καιροί μας, ἀλλά καί ἡ ἀβεβαιότητα πού ἐπικίνδυνα περιτύλιξε τίς ἀνθρώπινες ὑπάρξεις, μᾶς καλοῦν νά ἐπιστρέψουμε στόν ἱερό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα μᾶς προσκαλεῖ σέ πνευματική ἄθληση μέ τήν ὑπακοή στό λόγο τοῦ Θεοῦ καί τήν συμμετοχή μας στήν λατρευτική καί μυστηριακή ζωή. Δυνατό ὅπλο ποιοτικοῦ ἐξοπλισμοῦ καί ὑπαρξιακῆς ἄσκησης εἶναι ἡ πολύμορφή νηστεία.

Καί, ὅπως διδάσκει ὁ Ἅγιος Βασίλειος, «ἐπειδή γυρίζοντας ὁ χρόνος, μᾶς ἔφερε τίς πολυπόθητες αὐτές ἡμέρες, ἄς τίς ὑποδεχθοῦμε μέ χαρά, σάν σεβαστές μητέρες, μέ τίς ὁποῖες ἡ Ἐκκλησία μᾶς θήλασε καί μᾶς ἀνέθρεψε καί μᾶς χειραγώγησε πρός τήν εὐσέβεια». Ἀμήν!

Μετά πατρικῶν εὐχῶν καί ἀγάπης

 Ο   Π Ο Ι Μ Ε Ν Α Ρ Χ Η Σ   Σ Α Σ

  

… Ὁ Λευκάδος καί Ἰθάκης Θεόφιλος