<>

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΥΠ’ΑΡΙΘΜ. 67

Categories: ΕΓΚΥΚΛΙΟΙ

«ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ»

Πρός

Τόν Ἱερό κλῆρο καί τόν φιλόχριστο λαό

Τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λευκάδος καί Ἰθάκης

«Ὅτε τοῦ πυρός τάς γλώσσας διένειμεν, εἰς ἐνότητα πάντας ἐκάλεσε» (Κοντάκιον τῆς Πεντηκοστῆς).

 

Ἀγαπητοί Πατέρες καί  Ἀδελφοί,

Ὅπως χάνεται ὁ καπνός ἀπό τό φύσημα τοῦ ἀνέμου, φεύγει ὁ χρόνος, πού σίγουρα σημαδεύει θετικά ἤ αρνητικά τήν ζωή μας. Ἔτσι πέρασε ἀπό τήν ζωή μας τό μεγάλο καί σωτήριο γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου· τῆς Ἀναλήψεώς Του καί φθάσαμε στήν ἑορτή τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς, τῆς Καθόδου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί μέ Αὐτήν στήν ἐπίσημη ἵδρυση τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ Ἀναστημένος Χριστός μας δέν ἐγκατέλειψε τούς ἀγαπημένους Του μαθητές, οὔτε ἀρνήθηκε τούς πονεμένους καί ἀγωνιῶντες τῆς γῆς. Ἀντίθετα «παρέστησεν ἐαυτόν ζῶντα μετά τό παθεῖν αὐτόν ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις, δι’ ἡμερῶν τεσσαράκοντα, ὀπτανόμενον αὐτοῖς καί λέγων τά περί τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ (Πράξ. α’,3). Διαρκῶς ἔστελνε τήν δροσιστική Του Χάρη καί μέ τήν παρουσία Του ἐνίσχυε τούς τρομαγμένους, αἰσθανόμενους ὀρφανούς καί βαρειά πληγωμένους ἀπό τήν ἀπουσία Του μαθητές.

«Καί ἐν τῷ συμπληροῦσθαι τήν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς ἦσαν ἅπαντες ὁμοθυμαδόν ἐπί τό αὐτό. Καί ἐγένετο ἄφνω ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἦχος ὥσπερ φερομένης πνοῆς βιαίας… Καί ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου» (Πραξ. β’,1-36). Ἰδού τό ὑψηλοθώρητο μεγαλεῖο τῆς Ἐκκλησίας. Ἰδού τό ὑπερφυές καί ἀνεξάντλητο μυστήριο τῆς Θείας Ἀγάπης· τῆς ἰσχυρογόνου Τριαδικῆς Ἐλπίδος. Σήμερα, ἡμέρα τῆς Θείας Πεντηκοστῆς, κατέρχεται τό Ἅγιον Πνεύμα καί ἰσχυροποιεῖ τούς ἀδύναμους· μεταμορφώνει τούς ἐξασθενημένους· φωτίζει τούς σκοτισμένους καί καθοδηγεῖ τούς ταλαιπωρημένους στά πνυκτικά ἀδιέξοδα τῆς ζωῆς. Ἐνῶ ταυτόχρονα προσφέρει τήν δυνατότητα στίς ἀδούλωτες καρδιές καί τίς ἀγονάτιστες συνειδήσεις, ὅπως τότε, νά ὁμολογήσουν καί νά ἀποδεχτοῦν τόν Σταυρωμένο καί Ἀναστημένο Χριστό, προσωπικό τους Λυτρωτή.

Σήμερα, ἀδελφοί μου, ἐορτάζουμε τήν γενέθλια ἡμέρα τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀποδεχόμαστε, πιό ἁπλᾶ, τήν ἠμέρα αὐτή σάν τά Χριστούγεννα τῆς Ἐκκλησίας, ὅπου δύο καί πλέον χιλιάδες χρόνια διασαλπίζει στίς ἔντρομες καί ταλαιπωρημένες κοινωνίες τῶν ἀνθρώπων τήν εὐλογημένη ἀλήθεια τῆς μαρτυρικῆς παρουσίας γιά νά ζήσει ὁ κόσμος. Ὅπου τόσους αἰῶνες μεταγγίζει μαρτυρικά τήν ἀστήρευτη δύναμη τῆς ἀγάπης Της, ὅπως τήν ἐκταμιεύει ἡ ἀνοιχτή πληγή τοῦ Θεανθρώπου καί τήν προσφέρει τό πονεμένο Του Σῶμα, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία.

Μέσα σ΄ αὐτήν τή μαρτυρική πορεία καί παρουσία τῆς Ἐκκλησίας βρίσκονται τά ἑκατομμύρια τῶν Ἁγίων καί τῶν Μαρτύρων Της, τῶν εὐσεβῶν καί πιστῶν Χριστιανῶν, κληρικῶν καί λαϊκῶν, καί προσφέρεται συνεχῶς καί ἱερουργεῖται ταπεινά καί ἀληθινά τό Ἱερό Μυστήριο τοῦ συνεχοῦς Μαρτυρίου Της καί τῆς Ζωηφόρου Μαρτυρίας Της, τό Μυστήριο τοῦ Ἄρτου καί τοῦ Οἴνου, τό Μυστήριο τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου, ἀφοῦ μακρυά ἀπό τήν Ἐκκλησία δέν ὑπάρχει σωτηρία.

Καί ἡ ζωή τοῦ Χριστοῦ συνεχίζεται μέσα στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Μέ τήν ἴδια μυστηριακή δύναμη καί μαρτυρική ἔνταση. Πόσοι, πλανόμενοι καί, τραγικά – ἐπικίνδυνα, περιπλανόμενοι ἄνθρωποι ἀμφισβητοῦν τήν ἀλήθεια καί τήν ἐλευθερία τῆς Ἐκκλησίας. Ὑποταγμένοι σέ ἀτελῆ καί ἐντελῆ ἰδεολογικά σχήματα καί κοινονικοπολιτικά συστήματα· γονατισμένοι ἀπό τό ἀτίθασσο καί πνυκτικό βάρος ἐγωπαθητικῶν ἀναζητήσεων· αἰχμάλωτοι σέ ὑλιστικές ἀγκυλώσεις δέν διαθέττουν τήν ἐσωτερική δύναμη νά πλησιάσουν τό ἱερό Σῶμα τοῦ Ἀναστημένου Θεανθρώπου καί νά ζήσουν, ταπεινά καί μέ ἀνυψωτική μετάνοια, τήν χαριτόβρυτη ἐλπίδα τῆς Ἐκκλησίας. Γι’ αὐτό πορεύονται σέ θανατηφόρα ἀδιέξοδα. Γνωρίζουν καί ζοῦν τήν τραυματική δύναμη τοῦ ἀπελπισμοῦ. Σύρονται μέσα στά λασπόνερα τῆς εὐτέλειας. Παραδωμένοι στήν ὀδύνη τοῦ προσωπικοῦ τους μαρτυρίου δέν ἀντέχουν νά κοιτάξουν πέρα ἀπό τον ἴσκιο τους.

Ἡ Ἐκκλησία μας ὅμως καί σήμερα, φιλόστοργα καί φιλάνθρωπα, ἀπαντᾶ μέ τόλμη, ἀγάπη, κατανόηση καί εἰλικρίνεια σέ ὅλες τίς ἐρωτήσεις: «Μετανοήσατε καί πιστεύσετε στόν Χριστό καί θά ἔχετε τίς δωρεές τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

Ναί, ἀδελφοί! Τό άδιέξοδο δρᾶμα τοῦ -δίχως Θεό- σύγχρονου ἀνθρώπου αὐτό ἐπιμαρτυρεῖ. Μή φοβῆσθε καί μήν ἀμφοβάλλετε. Ὁ Χριστός εἶναι «χθές καί σήμερα ὁ αὐτός καί μέσα στούς αἰῶνες». Ἡ Ἐκκλησία Του, στηριγμένη στό δικό Του καί τῶν παιδιῶν Του αἷμα, ζεῖ μέσα στούς αἰῶνες. Προδοσίες, ἀρνήσεις, αἰρέσεις, πλάνες, διακρίσεις, ἁμαρτίες, κακίες, ἀχαριστίες, συκοφαντίες, κατηγορίες χτυποῦν πεισματικά τήν Ἐκκλησία καί τήν ζωή τῆς εὐσεβείας ἀπό τόν πολυπράγμονα κόσμο τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου. Ὅμως «πύλαι ἅδου, οὗ κατισχύσουσι τῆς Ἐκκλησίας» (Ματθ. ιστ’,18).

Μείνετε πιστοί στήν ἀμόλευτη ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ. Μείνετε πιστοί στήν Ἐκκλησία. Ἠ Πεντηκοστή ἡμέρα συνεχίζεται. Εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι ἡ ἡμέρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς μετάνοιας. Εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς σωτηριας. Εἶναι ἡ ἡμέρα μιᾶς ζωντανά ἀληθινῆς καί ἐλεύθερης ζωῆς ἔξω ἀπό τά ἐπικίνδυνα καί πολύμορφα ναρκοπέδια τοῦ κόσμου καί μέσα στή διασωστική πνοή καί δύναμη τῆς ἀγάπης τοῦ Ζωοδότου Χριστοῦ.

Ὅσοι, λοιπόν, πιστοί προσέλθετε καί μείνετε πιστοί στήν Ἐκκλησία.

 

Μετά διαπύρων πατρικῶν εὐχῶν καί άγάπης

 

Ο  Π Ο Ι Μ Ε Ν Α Ρ Χ Η Σ  ΣΑΣ

 

 

† Ὁ Λευκάδος καί  Ἰθάκης Θεόφιλος