<>

Μυστικός Δείπνος

ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΝ «ΟΙΚΟ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΛΕΥΚΑΔΟΣ»

Ό «ΟΙΚΟΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΛΕΥΚΑΔΟΣ» (ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ) αποτελεί ΜΟΝΑΔΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Ιδρύθηκε τό 1963 από τόν Μητροπολίτη Λευκάδος καί Ιθάκης Δωρόθεο καί λειτούργησε άπό τό 1969 άπό τόν Μητροπολίτη Λευκάδος καί Ιθάκης Νικηφόρο. Τό 1994 θεμελιώθηκε η νέα πτέρυγα, μέ κατάλληλες έγκαταστάσεις γιά τήν έξασφάλιση όλων των άπαραίτητων προϋποθέσεων πού θέτει τό Νομικό πλαίσιο γιά τήν δημιουργία Μονάδων Φροντίδας Ηλικιωμένων.

Λειτουργεί ώς Εκκλησιαστικό Ιδρυμα Ν.Π.Ι.Δ. καί προσφέρει σέ ηλικιωμένα άτομα, στερούμενα της φροντίδας συγγενικών τους προσώπων, στέγη, τροφή, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, οικογενειακή κατά τό δυνατόν στοργή και θαλπωρή. Διοικείται από 7μελές Διοικητικό Συμβούλιο, με Πρόεδρο τον εκάστοτε Μητροπολίτη Λευκάδος και Ιθάκης και μέλη τον Δήμαρχο Λευκάδος, τον Πρόεδρο του Ιατρικού Συλλόγου, τον Πρόεδρο του Εμπορικού Συλλόγου και τρία πρόσωπα, με ιδιαίτερη ευαισθησία και ενδιαφέρον για τον τομέα της κοινωνικής μέριμνας και προσφοράς.

Σήμερα φιλοξενεί 35 άτομα -άνδρες καί γυναίκες- άπό τό νησί μας, πού τά διακονούν 10 άτομα μόνιμο προσωπικό και έθελοντές πού προσφέρουν τήν άγάπη τους σ’ αυτούς. Μέχρι σήμερα έχει περιθάλψει πάνω άπό 200 ηλικιωμένα μοναχικά άτομα.

Τό Ιδρυμα λειτουργεί μέ τήν οικονομική ένίσχυση καί προσφορά τών συνανθρώπων μας καί τις συνδρομές των Ιερών Ενοριακών Ναών και Ιερών Μονών της Ιεράς Μητροπόλεώς μας. Ελέγχεται διαχειριστικά άπό το Υπουργείο Οικονομικών καί μέ νεώτερη άπόφαση άπό οίκονομικούς έπιθεωρητές της Περιφέρειας της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Δυτικής Ελλάδος, Πελοποννήσου και Ιονίων Νήσων.

Στίς 6 Δεκεμβρίου του 2004 μέ τήν εύκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Εθελοντισμού, τό Ίδρυμά μας βραβεύτηκε άπό τό Υπουργείο Υγείας καί Κοινωνικής Αλληλεγγύης παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας καί του Πρωθυπουργού, γιά τό κοινωνικό έργο καί τήν άνιδιοτελή προσφορά του στήν τοπική μας κοινωνία.

Είναι ένα μοναδικό έργο γιά τή Λευκάδα μας στόν τομέα τών ηλικιωμένων καί μοναχικών άτόμων, τό οποίο χρειάζεται τή στήριξη καί τή βοήθεια όλων μας.

Ή αγωνία τοΰ θανάτου και οι άνθρωποι της Τρίτης Ηλικίας

Τον π. Παναγιώτη Ζαβιτσάνου

Ό πληθυσμός της Τρίτης Ηλικίας τά τελευταία χρόνια αυξάνεται, τα προβλήματα της πληθαίνουν καί αναζητούν λύσεις. Πολλοί έχουμε ζήσει τήν εμπειρία τού παππού καί της γιαγιάς καί θά έπρεπε νά εύγνωμονούμε τό Θεό γι’ αύτό. Ή κοινωνία μας καί ή σύγχρονη οικογένεια όμως δέν ανέχονται ή δέν μπορούν μέ τούς σημερινούς ρυθμούς της ζωής νά έντάξουν στή ζωή τους τά άτομα αύτά.

Σήμερα πού ή δομή τής οικογένειας αλλάζει, ό παππούς καί ή γιαγιά περισσεύουν. Παλιότερα ήταν απαραίτητη ή παρουσία τους μέσα στό σπίτι. Σήμερα αποτελεί «πρόβλημα». Ή παλιά πατριαρχική οικογένεια δίνει τή θέση της στήν πυρηνική. Τό ότι ό γέροντας δέν μπορεί νά παραμείνει στό σπίτι του, νά έχει τήν φροντίδα των δικών του ανθρώπων καί αναζητεί άλλες λύσεις, αύτό αποτελεί μιά βαθιά κρίση στήν κοινωνία μας. Τήν κρίση αύτή έρχονται νά καλύψουν, όσο μπορούν, τά Γηροκομεία.

Οί περισσότεροι από μάς, απευθυνόμενοι στά παιδιά μας πού μεγαλώνουν καί αποδεσμεύονται από τό πατρικό σπίτι καί αίσθανόμενοι ότι μεγαλώνουμε κι έμείς οί γονείς καί ότι βρισκόμαστε σέ πολύ δύσκολη θέση, λέμε: «θά φύγω καί θά πάω στό Γηροκομείο». Όχι γιατί τό θέλουμε ή τό πιστεύουμε ή διότι μάς αρέσει, αλλά περισσότερο ώς μιά μέθοδο απειλής, γιά νά έπιτύχουμε περισσότερη προσοχή καί φροντίδα, μεγαλύτερη ασφάλεια καί αποφυγή τής έγκατάλειψης. Στήν πραγματικότητα αποτελεί μιά αγωνία μπροστά στό μυστήριο τού θανάτου καί τήν απαίτησή μας νά μήν είμαστε μόνοι μπροστά σ’ αύτόν.

Ό Χριστός μπροστά στήν αγωνία τού θανάτου παρουσιάζεται πολύ ανθρώπινος. «Περίλυπος έστίν ή ψυχή μου έως θανάτου» (Μτθ. 26,38). Παρουσιάζει τόν θάνατο ώς κάτι τό τρομακτικό, αφού γνωρίζει τήν πραγματική του διάσταση, ώς αποκοπή από τόν Πατέρα καί έχει ανάγκη από τήν κοινωνία μαζί Του διά τής προσευχής, αλλά καί τήν παρουσία τών δικών Του ανθρώπων, τών μαθητών. Τήν ανάγκη αύτή αισθάνεται κάθε άνθρωπος ιδιαίτερα στό στάδιο τής φυσικής ώρίμανσής του καί ή Εκκλησία έχει τήν ύποχρέωση νά τού τήν προσφέρει σ’ αύτή τήν ούσιαστική της διάσταση.

Θάνατο ονομάζουν οί Πατέρες τόν χωρισμό από τόν Θεό, «τήν άρνηση της σχέσης μαζί Του, τήν αναίρεση της ζωης ώς αγάπης καί έρωτικης κοινωνίας». Ή σχέση τού ανθρώπου μέ τόν Θεό δέν αποτελεί προνόμιο πού αποκτάται -τυπικά ίσως- μόνο κατά τήν περίοδο τής τρίτης ήλικίας. Τότε πού ή φυσική αδυναμία καί ό φόβος γιά τό έπερχόμενο τέλος είναι αισθητά καί ξεκάθαρα. Είναι μιά ποιότητα ζωής γιά τόν καθένα μας, πού έχει ώς κριτήριο τή ζωή τού Χριστού καί έντείνεται περισσότερο κατά τήν περίοδο αύτή.

Ή έπανασύνδεση αύτής τής σχέσης είναι ό σκοπός τής Εκκλησίας στόν κόσμο. Ή προοπτική αύτή δίνει άλλο νόημα στό μυστήριο τού θανάτου. Ό βιολογικός θάνατος ύποφέρεται καί ό άνθρωπος έλπίζει νά ένταχθεί σέ μιά νέα πραγματικότητα, πού αρχίζει εδώ καί τώρα καί ολοκληρώνεται με τό τέλος της ζωής μας σ αύτό τόν κόσμο.

Ή αποδοχή τού βιολογικού τέλους, πού ή ίδια ή ήλικία τό προσδιορίζει (εκτός από τήν περίπτωση κάποιου έκτακτου γεγονότος, ασθενείας ή ατυχήματος κ.λ.π.) είναι σκληρή κατάσταση. Γι’ αύτό κι όταν ακούμε, τή λέξη «Γηροκομείο», σκεφτόμαστε ένα κτίριο συλλογής γερόντων, πού σκοπό έχει τή φιλοξενία στό τέλος τής ζωής τους. Ό γέροντας έρχόμενος στόν χώρο αύτό, έχει αύτή τήν ψυχολογία, ότι όλα τέλειωσαν καί, αν δέν είναι, γίνεται καταθλιπτικός, περιμένοντας τό τέλος του.

Ή Εκκλησία έχει τό προνόμιο νά μεταμορφώνει τόν τρόμο αύτό σέ έλπίδα. Καλύτερα καί πληρέστερα από οποιονδήποτε αλλον, μπορεί νά μεταπλάθει τόν βιολογικό θάνατο σέ θεανθρώπινη σχέση καί κοινωνία. Άλλωστε γι’ αύτό ύπάρχει. Γιά νά μεταδίδει τήν έλπίδα τής Βασιλείας τού Θεού, πού αρχίζει στήν κάθε μας στιγμή.

Ή περίοδος τής Μεγάλης Σαρακοστής πού διανύουμε μας έντάσσει σ’ αύτή τήν πραγματικότητα. Μετά από λίγες μέρες, αφού ζήσουμε τά Πάθη, θά ψάλουμε όλοι τό «Χριστός ανέστη έκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας καί τοϊς έν τοϊς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος», διακηρύττοντας έτσι ότι ο Χριστός νίκησε τόν θάνατο μέσα από τόν θάνατο, δίνοντας καί σέ μας αύτή τήν δυνατότητα. Ότι ή απόγνωση, οί δυσκολίες, ή έγκατάλειψη καί ο βιολογικός θάνατος, είναι δυνατότητες μετάπλασης τους σέ αληθινή ζωή.