<>

Ο ΟΣΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο ΕΝ ΣΤΕΙΡΙΩ

ΚΑΙ Η ΔΙΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ Ι. ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΤΟΥ

ΟΣΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο ΕΝ ΣΤΕΙΡΙΩ

Ο Όσιος Λουκάς είναι βλαστός και στολίδι της Ελλάδος[I]. Ol προγονοί του κατάγονταν από την Αίγινα και, επειδή δεν μπορούσαν να υποφέρουν τις συνεχείς επιδρομές των Αγαρηνών, μετανάστευσαν στην Φωκίδα. Στο Καστόριο της Φωκίδας γεννήθηκε το 896 μ.Χ. ο Όσιος Λουκάς. Όταν οι Βούλγαροι, επί Βασιλέως Συμεών, εισέβαλαν στη Μακεδονία και έφτασαν μέχρι την Στερεά Ελλάδα, ο Λουκάς κατέφυγε στην Πελλοπόνησο -πρώτα στην Κόρινθο και μετά στην Πάτρα. Μετά τον θάνατο του Συμεών, οι Βούλγαροι έφυγαν από την Ελλάδα. Έτσι ο Λουκάς επέστρεψε στη Φωκίδα (το 927) και εγκαταστάθηκε στο Στείριο όρος, κοντά στην σημερινή ομώνυμη κοινότητα της Βοιωτίας.

Από την παιδική του ηλικία ο Λουκάς ζούσε σκληρή ασκητική ζωή. Δεν απείχε μόνο από την κατανάλωση κρέατος, αλλά νήστευε ακόμη και τα αυγά και το τυρί. Την τροφή του αποτελούσαν το κριθαρένιο ψωμί, το νερό και τα όσπρια. Έλιωνε κυριολεκτικά το σώμα του με κάθε κακοπάθεια και σκληραγωγία. Θεωρούσε ευχαρίστηση και χόρταινε ο ίδιος με το να τρέφει τους πεινασμένους και να χαρίζει ρούχα στους γυμνούς. Έτσι, πολλές φορές, προσφέροντας και το προσωπικό του ένδυμα, επέστρεφε στην κατοικία του γυμνός.

Επειδή ο όσιος είχε φτάσει στο άκρο της ηθικής τελειότητας, κάθε φορά που προσευχόταν στο Θεό, τα πόδια του υψώνονταν ως έναν πήχη πάνω από το έδαφος και φαίνονταν να μην αγγίζουν τη γη. Και όταν έγινε μοναχός, επέδειξε μεγάλη εγκράτεια και υπέμενε απερίγραπτες κακουχίες.

Ο Λουκάς, αφού επισκέφτηκε όλες τις παραλιακές πόλεις της περιοχής και με τα θαύματα που επιτέλεσε έγινε η αιτία της σωτηρίας πολλών ανθρώπων, άφησε τις περιοδείες και εγκαταστάθηκε μαζί με την αδελφότητα που τον ακολουθούσε στο μοναστήρι που έχτισαν. Εκεί έζησαν τηρώντας τους μοναχικούς κανόνες του Μεγάλου Βασιλείου.

Στο μοναστήρι εγκαταβίωσε επί εφτά χρόνια και προαισθάνθηκε το τέλος του βίου του. Το γεγονός αυτό το ανακοίνωσε στις χιλιάδες του λαού που πρόστρεχαν κοντά του, για να πάρουν την ευλογία του και να τον συμβουλευτούν για την επίλυση των προβλημάτων τους.

Ο όσιος Λουκάς εκοιμήθη στις 7 Φεβρουαρίου του έτους 953, σε ηλικία πενήντα εφτά ετών. Στον τόπο όπου ενταφιάστηκε, στους πρόποδες του Ελικώνα, κοντά στο χωριό Στείριο της Βοιωτίας, ανεγέρθηκε μετά την κοίμησή του η πασίγνωστη μονή του οσίου Λουκά. Η οικοδόμηση της Μονής είχε αρχίσει ενόσω ζούσε ακόμη ο όσιος, από το 942, με τη συνδρομή του διοικητή του θέματος της Ελλάδος, Κρηνίτη.

Όπως συνέβη και με πολλά άλλα ιερά λείψανα, το λείψανο του Οσίου Λουκά μεταφέρθηκε γύρω στον 12ο-13ο αι. από τους Σταυροφόρους στρατιώτες στην Ιταλική χερσόνησο. Τότε, κατά την μεταφορά του ιερού λειψάνου στη Δύση, θεωρείται βέβαιο ότί προσέγγισαν την Λευκάδα για μία ακόμη φορά τα πλοία των Λατίνων στρατιωτών.

Σήμερα το λείψανο του Αγίου έχει επιστραφεί στο ομώνυμό του μοναστήρι, όπου προσκυνείται από τους ευσεβείς Χριστιανούς.

Η μνήμη του Οσίου Λουκά τιμάται κάθε χρόνο στις 7 Φεβρουαρίου.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ
Τῆς Ἑλλάδος τό κλέος, καί Ὁσίων τό καύχημα,
καί τόν τοῦ Στειρίου φωστῆρα, καί οἰκήτορα ὅσιον,
τιμήσωμεν ᾀσμάτων ἐν ᾠδαῖς, Λουκᾶν τόν θεοφόρον εὐσεβῶς·
τῷ Χριστῷ γάρ οἰκειοῦται διαπαντός, τούς πίστει ἀνακράζοντας·
δόξα τῷ δεδοκότι σοι ἰσχύν· δόξα τῷ σέ στεφανώσαντι·
δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διά σοῦ πᾶσιν ἰάματα.

(Ερμηνεία:

Τη δόξα της Ελλάδας και το καύχημα των Οσίων, το φωτεινό αστέρι και όσιο κάτοικο του Στειρίου, τον θεοφόρο Λουκά, ας τιμήσουμε ψέλνοντας ύμνους με ευλάβεια. Διότι κάνει οικείους στον Χριστό για πάντα όσους αναφωνούν με πίστη: Δόξα σ’ Αυτόν που Σε ενίσχυσε. Δόξα σ’ Αυτόν που σου απένειμε στεφάνι. Δόξα σ’ Αυτόν που κάνει θεραπείες σε όλους μέσω εσένα.)



[I] Ελλάδα ονομαζόταν στην αρχαιοελληνική και στη βυζαντινή εποχή η περιοχή που σήμερα χαρακτηρίζεται Ανατολική Στερεά Ελλάδα (Φθιώτιδα, Βοιωτία, Φωκίδα).

to Top