<>

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΥΡΩΝ ΤΗΣ ΛΥΚΙΑΣ

ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΥΚΑΔΑ

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Από τους mo αγαπητούς στον Λαό μας είναι ο Άγιος Νικόλαος.

Έδρασε στα χρόνια των αυτοκρατόρων Αίοκλητίανού, Μαξίμίανού και Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Γεννήθηκε σ’ ένα Λιμάνι της Λυκίας, στα Πάταρα. Ορφάνεψε από μικρός κί έζησε κοντά στον θείο του, ο οποίος ήταν επίσκοπος. Λάτρεψε, έτσί, από μικρός ο Νικόλαος τον Κύριο καί την Εκκλησία Του. Χειροτονήθηκε διάκονος καί πρεσβύτερος καί όταν ο επίσκοπος στη γείτονίκή πόλη «Μύρα» πέθανε, μετά από παρέμβαση του Θεού, εκλέχτηκε ο Νίκόλαος επίσκοπος Μύρων.

Σαν επίσκοπος, λείτουργούσε, δίδασκε τον Λόγο του Θεού στους Χρίστίανούς καί στους είδωλολάτρες. Καθοδηγούσε με αγάπη το ποίμνίό του καί ομολογούσε θαρρετά την αλήθεία. Γία τον λόγο αυτό, τον συνέλαβαν δίάφοροί τοπίκοί άρχοντες καί τον έρίξαν στη φυλακή. Μόλίς όμως αυτοκράτορας έγίνε ο Μέγας Κωνσταντίνος, όπως όλοί οί Χρίστίανοί, ελευθερώθηκε καί επανήλθε στο αξίωμά του.

Ήταν πράος, εγκρατής, ταπείνός καί… φτωχός -με τη θέλησή του, καθώς όλα τα υπάρχοντά του τα μοίραζε σε όσους είχαν κάποία ανάγκη.

Προστάτευε τίς χήρες καί τα ορφανά, έδίνε τροφή σ’ εκείνους που πείνούσαν, μοίραζε χρήματα στους φτωχούς, έσωζε αίχμαλώτους από τον θάνατο…

Όταν το 325 μ.Χ. ο Αυτοκράτορας Άγίος Κωνσταντίνος συγκάλεσε την Α’ Οίκουμενίκή Σύνοδο, προκείμένου να καταδίκαστεί ο Άρείος που δεν αναγνώρίζε τον Ιησού Χρίστό σαν Θεό καίί δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τρίάδας, πήγε καί ο Άγίος Νίκόλαος στη Νίκαία της Βίθυνίας, γία να ομολογήσεί την αληθίνή πίστη στον Σωτήρα Χρίστό.

Όταν κάποτε ταξίδευε με πλοίο, ξέσπασε θαλασσοταραχή. Όλοίί οίί συνεπίβάτες του ήταν απελπίσμένοί καί μόνο ο επίσκοπος Νίκόλαος δεν έχασε την ψυχραίμία του καί την ελπίδα στον Θεό. Έπεσε στα γόνατα, προσευχήθηκε καί μετά από λίγο, η θάλασσα γαλήνεψε γι.α να συνεχίσουν ol ταξιδιώτες την πορεία τους δίχως κανέναν πια κίνδυνο.

Αργότερα, μετά την κοίμησή του, ol Χριστιανοί έχτισαν ναό στο σημείο που τον είχαν θάψει. Πάρα πολλοί άνθρωποι έτρεχαν εκεί για να δεχτούν την ευλογία του Αγίου και να τον παρακαλέσουν, για ό,τι τους απασχολούσε.

Και στα νησιά κυρίως -και τέτοια, η Ελλάδα έχει πάμπολλα- πάρα πολλοί ναοί είναι αφιερωμένοι στον Αγιο των ναυτικών.

Ένας ναύτης από τα Μύρα, ξεκίνησε για ταξίδι με το πλοίο στο οποίο δούλευε. Στην πορεία ξέσπασε τρικυμία και κάθε ναύτης έτρεχε για να εκτελέσει την εργασία που ο καπετάνιος του είχε αναθέσει. Καθώς λοιπόν αυτός ανέβαινε στο κατάρτι για να χαλαρώσει τα πανιά, μπλέχτηκαν τα πόδια του στα σκοινιά και… βρέθηκε ξαφνικά στην θάλασσα. Ο πρώτος που του ήρθε στο νου ήταν ο προστάτης της πατρίδας του κι όλων των ναυτικών, ο Αγιος Νικόλαος. Καθώς, λοιπόν, βούλιαζε, φώναζε: «Αγιε Νικόλαε, βοήθησέ με»! Σε λίγο, βλέπει κόσμο μαζεμένο γύρω του, που τον ρωτούσε με αγωνία τι είχε συμβεί. Αλήθεια, τι είχε γίνει; Με θαυμαστό τρόπο και με τη βοήθεια του προστάτη του Αγίου, είχε μεταφερθεί στο ναό του Αγίου, στα Μύρα. Για να βεβαιωθεί ότι δεν γελιόταν, έπιανε τα βρεγμένα ρούχα του, ψηλαφούσε τους συγγενείς και τους φίλους του. Κι όταν συνειδητοποίησε πως όλα όσα ζούσε ήταν πραγματικά, έτρεξε κι ασπάστηκε το λείψανο του Αγίου, δοξολογώντας τον Θεό για τη θαυμαστή διάσωσή του.

Ol Σταυροφόροι[I], πηγαίνοντας για να ελευθερώσουν δήθεν τους Αγίους Τόπους, άρπαζαν ό,τι εύρισκαν από τις πάμπλουτες και πανέμορφες πόλεις της Ανατολής. Όταν έφτασαν και στα Μύρα, άρπαξαν ό,τι πιο πολύτιμο υπήρχε εκεί: το λείψανο του θαυματουργού Αγίου Νικολάου. Τελικά, το μετέφεραν στην πόλη Μπάρι της Νότιας Ιταλίας, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα.

Στη διάρκεια του ταξιδιού τους μέχρι το Μπάρι, τα πλοία των Σταυροφόρων έκαναν διάφορες στάσεις σε λιμάνια της Δυτικής Ελλάδας. Ένα από αυτά πρέπει να ήταν και το εξωτερικό λιμάνι της Λευκάδας, στον όρμο Δέματα. Εκεί υπάρχει σήμερα «το νησάκι του Αγίου Νικολάου» με το ομώνυμο εκκλησάκι χτισμένο πάνω σ’ αυτό.

Η «πάροδος» (πέρασμα) του λειψάνου του Αγίου Νικολάου από τις διάφορες περιοχές της Δυτικής Ελλάδας γιορτάζεται σε διάφορες ημερομηνίες. Στην Λευκάδα γιορτάζεται στις 10 Μαΐου και αρκετοί ναοί σε όλο το νησί πανηγυρίζουν την ημέρα αυτή.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ
Ἦχος Αʹ
Δεῦτε πάντες εὐλαβῶς ἀνυμνήσωμεν πάροδον λειψάνου τοῦ θείου ἀρχιθύτου τοῦ μάκαρος· βοῶντες πρός αὐτόν περιδεῶς, βοήθησον ἡμῖν τοῖς σέ πιστῶς ἀνυμνοῦσιν ἐν κινδύνοις, Ἱεράρχα Νικόλαε· Δόξα τῷ σέ δοξάσαντι Χριστῷ· κλέος τῷ σέ άφθαρτώσαντι· αἶνος τῷ σέ ἀναδείξαντι λαμπρῶς τύπον ἁγιότητος.

(Ερμηνεία:

Ελάτε, ας τιμήσουμε όλοι ευλαβικά με ύμνους το πέρασμα του θείου λειψάνου του μακάριου Αρχιερέα, λέγοντας σ’ αυτόν με δυνατή φωνή και με σεβασμό: Βοήθησε, Ιεράρχη Νικόλαε, όταν βρεθούμε σε κινδύνους εμάς που σε υμνούμε, λέγοντας: Δόξα (ας αποδόσουμε) στον Χριστό που σε δόξασε! Δόξα σ’ Αυτόν που σε έκανε άφθαρτο! Ύμνος (ας αποδοθεί) σ’ Αυτόν που λαμπρά σε ανέδειξε υπόδειγμα αγιότητας!)



[I] Ρωμαιοκαθολικοί στρατιώτες, που ξεκίνησαν εκστρατεία για να ελευθερώσουν δήθεν τα Ιεροσόλυμα από τους Άραβες, αλλά κατέκτησαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Το 1204 έγινε η Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους.

to Top