<>

Xοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. κ. Θεοφίλου η νεκρώσιμος ακολουθία του Μακαριστού Θωμά Κατωπόδη, Επιτίμου Αρχηγού του Ελληνικού Στόλου

Categories: Τελευταία νέα

Τη στιγμή που άρχιζε η διαδικασία της δύσης της νύχτας και της ανατολής της ημέρας, προχθές Δευτέρα 9 προς Τρίτη  10 του μηνός, «ταξίδεψε» για την αιωνιότητα ο αγαπητός  στη Λευκάδα Θωμάς Κατωπόδης. Η νεκρώσιμος ακολουθία εψάλλη χθές 12 Σεπτεμβρίου 15:30 στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Ευαγγελιστρίας, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας, Μητροπολίτου Λευκάδος και Ιθάκης κ. κ. Θεοφίλου ο οποίος φανερά συγκινημένος μίλησε για τον  αγαπητό σε όλη τη Νήσο της Λευκάδος Μακαριστό Θωμά Κατωπόδη.

Ο αείμνηστος, πολυσήμαντη δημιουργική προσωπικότητα  με βαθιές χριστιανικές καταβολές και Ρωμαίϊκη συνείδηση, παρέμεινε τέλους αγωνιών  και αγωνιζόμενος στα ιερά χαρακώματα της καθημερινότητας,  Λευκαδολάτρης , άνθρωπος ακέραιος και ανύσταχτα δημιουργικός, εργάτης αυτοθυσιαστικής προσφοράς, τίμια και ευσυνείδητη προσωπικότητα, γενναίος αγωνιστής ενάντια στην σήψη και την διαφθορά, που απεργάζονται την αποϊεροποίηση και τον ευτελισμό του ανθρώπου και του τόπου, σεμνός και ανυποχώρητος διεκδικητής και διασώστης  «του άγιου του αληθινού και του ωραίου», εύκολος και φιλάδελφος συνοδοιπόρος σε κάθε αγωνιστή για την ιστορία, τον πολιτισμό και τον άνθρωπο.

Θα μας λείψει ο αδελφός Θωμάς. Σε πολλούς. Στην αξιόλογη οικογένεια του και ακόμη στην Λευκάδα, που αποτελούσε την έκπονη  αγωνία του, τον μυστικό του καημό και διαρκώς γι’ αυτή έλιωνε  σαν το κερί, φωτίζοντας και αιμοδοτώντας τον τόπο μας.

Ταξιδευτής από νέος μέσα από τον Ελληνικό στόλο, γεύθηκε τις πίκρες και τις χαρές, τις ελπίδες και την περιπέτεια για να αναδειχθεί επάξια, τιμώντας την Λευκάδα, σε αρχηγό του Στόλου. Κι όταν έλαβε τη σύνταξη, ζωντανός και εργατικός όπως πάντα δεν «κατέθεσε τα όπλα». Δεν παγιδεύτηκε στην θάλασσα της απραξίας. Ανέλαβε την Προεδρία του μεγάλου και ιστορικού συλλόγου της «Εταιρείας Λευκαδικών Μελετών». Παρέλαβε την προεδρική σκυτάλη από άλλο Λευκαδίτη αγωνιστή και επάξια την κράτησε μέχρι τέλους. Με σταθερότητα αρχών, ευαισθησία διαλόγου, σεβασμό στην «άλλη άποψη», θυσιαστική ευθύνη και αμείωτη διάθεση επίπονης προσφοράς.

Ευχόμαστε ο Πανάγαθος  Θεός να δωρίζει παρηγοριά στην εκλεκτή οικογένειά του.

Ο επικήδειος λόγος του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας, Μητροπολίτου Λευκάδος και Ιθάκης κ. κ. Θεοφίλου.

Ἔνδοξε ἐπίτιμε Ἀρχηγέ τοῦ Ἑλληνικοῦ Στόλου

Ἀκριβέ καί πολύτιμε φίλε ἐν Κυρίῳ

Ἀγαπημένε Συμπατριώτη

Ἀείμνηστε γενναῖε Ναύαρχε

Θωμᾱ Κατωπόδη

 

     Τήν ἱερή αὐτή ὥρα, καθώς μέ δάκρυα καί στεναγμό, μέ βαθύ ψυχικό πόνο καί ἱερό σεβασμό κυκλώνουμε τό ἱερό σκήνωμά σου, τό σεβαστό ἱερατεῖο, ἡ στοργική καί γενναία σύζυγός σου, τά ἀγαπημένα σου παιδιά, οἱ προσφιλεῖς συγγενεῖς σου, οἱ ἄξιοι συνάδελφοί σου, οἱ φίλοι καί οἱ συμπολίτες σου σέ συνοδεύουν στό γαλήνιο δρόμο σου πρός τήν ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι αἰώνια ζωή καί ἀθανασία διάπυρες πρός «τόν ζωῆς καί θανάτου κυριεύοντα» Σωτῆρα Κύριο Ἰησοῦ οἱ εὐχές καί προσευχές, πού ἀναβλύζουν ἀπ’ τίς λευκαδίτικες κατ’ ἐξοχήν καρδιές ὅλων μας, τίς φλεγόμενες ἀπό ἀπέραντη ἀγάπη στό ἀξιόθεο πρόσωπό σου.

    Τώρα πού ἔκλεισε τελείως ξαφνικά ἡ τελευταία σελίδα τοῦ βιβλίου τῆς ἐπίγειας ζωῆς σου. Τώρα πού τό ὁλοφώτεινο βλέμμα σου ἔσβησε ἐδῶ, γιά ν’ ἀντικρύσει ἐκεῖ στήν ἀτέρμονη ζωή τής Ἄνω Βασιλείας, τό ἄκτιστο φῶς τῆς Τριαδικῆς Θεότητας.

    Τώρα, πού, Θείῳ Βουλήματι, μέ τήν αἰφνίδια ἐκδημία σου ἀποσύρθηκες ἀπ΄ τόν ἐδῶ ἀγωνιστικό στίβο. Τώρα, πού, συγκλονισμένοι ἀπ΄ τήν ἔξοδό σου, συνειδητοποιοῦμε τό κενό πού ἀφήνεις. Εἶναι δύσκολο, ἀξιαγάπητε καί ἀλησμόνητε, φίλε καί ἀδελφέ, νά σκιαγραφήσει κανείς τήν προσωπικότητα σου μέσα στό γενικό κλῖμα τοῦ πόνου, τοῦ κλαυθμοῦ καί τοῦ πένθους καί τῆς βαθειᾶς συγκίνησης, πού μᾶς συνέχει ὅλους.

    Γνωρίζω βέβαια, πώς ἡ μακαρία καί ἀθάνατη ψυχή σου δέν ἐπιθυμεῖ ἐγκώμια. Ἔχω ἐπίγνωση, ὅτι παραβιάζω τή θέλησή σου. Θά εἶμαι γι΄ αὐτό, ὅσο μπορῶ, δωρικός, λιτός. Ζητῶ πάντως νά μοῦ συγχωρήσεις τό τόλμημα.

    Γόνος χριστιανικῆς λευκαδίτικης οἰκογένειας, βλαστός καί ἐλπίδα γονέων εὐσεβῶν, ἔλαβες ἑλληνορθόδοξη ἀγωγή μέ μύριες εὐχές καί πολλές προσδοκίες.

    Ἐσπούδασες καί ἐκπαιδεύτηκες στήν ἔνδοξη Σχολή τῶν Ναυτικῶν Δοκίμων.Ἐγνώρισες, ὡς ἀξιωματικός τοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ, ἕνεκα τῆς παιδείας σου, τῶν χαρισμάτων, τῶν ἱκανοτήτων, τῶν ἀρίστων ἐπιδόσεων καί τοῦ ἤθους σου, ἀνοδική πορεία. Ἐξάντλησες σχεδόν τήν ἱεραρχία ἀναδειχθείς ἐπάξια ὡς ἄξιος καί ἔνδοξος τοῦ Ἐλληνικοῦ Πολεμικοῦ Στόλου καί ἐτίμησες καί ἀπό τήν ὑψηλή αὐτή θέση τήν πατρίδα, τό ἔνδοξο Πολεμικό μας Ναυτικό, τήν Ἑλληνική Πολιτεία καί τήν γενέτειρά σου, τήν ἰδιαίτερη πατρίδα μας, τή Λευκάδα, τό Νησί τῶν μεγάλων ποιητῶν, τῶν ἐπιφανῶν ἱστορικῶν, τῶν καλλιτεχνῶν, καί τῶν διασήμων ἐπιστημόνων, μέ τό θαυμάσιο πολιτισμό της.

    Ὡς Πρόεδρος ἔπειτα τῆς Ἑταιρίας Λευκαδικῶν Μελετῶν προσέφερες πολύτιμες ὑπηρεσίες στά γράμματα καί τόν πολιτισμό κατ΄ ἐξοχήν τῆς γενέτειράς σου. Σέ διέκρινε πάντοτε τό αἴσθημα τῆς εὐθύνης, τό ἀληθινό ἐνδιαφέρον καί τό ἀγωνιστικό φρόνημα.

    Ὡς σύζυγος ὑπήρξες ὑποδειγματικός καί ὡς πατέρας στοργικός. Στό ταξίδι τῆς ἐπίγειας πορείας σου σου στάθηκε ἀνεκτίμητος βοηθός, ἡ γενναία καί στοργική σύζυγός σου, μέ τήν ὁποίαν μαζί ἀναστήσατε καί μορφώσατε τά παιδιά σας καί τά ἀποδώσατε στήν Ἑλληνική κοινωνία ἄρτιους ἀνθρώπους.

    Πάντοτε, ἐργατικός, κοινωνικός, αἰσιόδοξος, γελαστός, εὐγενικός καί καλοκάγαθος ἔστελνες σάν μικρός ἥλιος πρός κάθε κατεύθυνση τίς ἀκτίνες τῆς ἀγάπης σου καί φύτευες στήν ψυχή τοῦ ἄλλου τό εὐῶδες ἄνθος τῆς ἐλπίδας. Γι΄ αὐτό καί κανένας ἀπό μᾶς δέν εἶναι τόσο ξένος πρός τήν ἀνθρώπινη φύση, ὥστε νά μήν τόν ἀγγίξει βαθεία τό ὀδυνηρό γεγονός τῆς αἰφνίδιας ἐξόδου σου ἀπό τόν παρόντα κόσμο.

    Ἀλλ΄ ἐάν, ἀγαπητοί μου, θελήσουμε νά θρηνήσουμε σύμφωνα μέ τό μέγεθος τοῦ δυστυχήματος, δέν θά μᾶς ἀρκούσαν χρόνια ὁλόκληρα. Καί ἐάν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι στενάζουν μαζί μας, πάλιν ὀ θρῆνος τους δέν θά ἦταν ἀντίστοιχος πρός τό μέγα τοῦτο πάθημα. Καί ἐάν τά ὕδατα τῶν ποταμῶν γίνουν δάκρυα, ὁ θρῆνος δέν θά εἶναι πάλιν ἀντάξιος τοῦ συμβάντος. Γιά τό λόγο αὐτό πρῶτον μέν ἄς χρησιμοποιήσουμε τό μεγάλο δῶρο, πού μᾶς ἐχάρισε ὁ Θεός.

    Ἐννοῶ τόν σώφρονα λογισμό, πού γνωρίζει νά μᾶς ὑπενθυμίζει καί στίς πιό δυσχερεῖς περιστάσεις, ὅτι ὁ ἀνθρώπινος βίος εἶναι γεμᾶτος ἀπό δυστυχήματα καί ἀπό ἄφθονα παραδείγματα ἀνθρωπίνων συμφορῶν.

    Δεύτερον δέ, ὅτι πρόσταγμα τοῦ Θεοῦ παραγγέλει σ΄ ἐμᾶς πού πιστεύουμε στόν Σαρκωθέντα, Σταυρωθέντα καί Ἀναστάντα Σωτῆρα Χριστό νά μήν ἀφήνουμε τόν Ἑαυτό μας νά καταποντίζεται στό μαυριδερό πέλαγος τῆς ἀπελπισίας «καθώς καί οἱ λοιποί οἱ μή ἔχοντες ἐλπίδα»  (Α΄ Θεσσαλονικ. 4,13), ὅπως διακηρύττει τό στόμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ Μέγας Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν, ὁ θεῖος Παῦλος, ἀλλά νά ὑπομένουμε «τά παρόντα γενναίως» χάρις στή στέρεη ἐλπίδα και βεβαία πίστη στήν Ἀνάσταση καί στήν μετάσταση τῶν προσφιλῶν μας προσώπων ἀπό τή φευγαλέα καί πρόσκαιρη τούτη ζωή στήν ἀπέραντη, στήν αὐθεντική καί αἰώνια ζωή τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ὄχι, ἀγαπητοί μου ἐν Κυρίῳ ἀδελφοί,  κατά τήν ἀψευδή ἐπιβεβαίωση τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, κατά τήν ζωντανή καί βιωματική πίστη τῶν Ἁγίων μας καί τήν κρυστάλλινη καί τέλεια διδασκαλία καί διαχρονική ὑπόσχεση τῆς Ἑκκλησίας μας δέν ἐχάσαμε τόν γενναῖο Ναύαρχό μας, ἀλλά τόν ἀποδώσαμε στό Δημιουργό του. Δέν ἐξαφανίστηκε ἡ ζωή του, ἀλλ’ ἀπλῶς, ὅσο καί ἄν φαίνεται παράλογο, παράξενο καί δύσπιστο, μετατράπηκε καί συνεχίζεται μέ ἄλλες προδιαγραφές στή «Μέλλουσα Πόλη», στήν « Ἄνω Ἱερουσαλήμ», στήν αἰώνια Βασιλεία τοῦ Παντοδύναμου καί Πανάγαθου Θεοῦ.

   Τή βιολογική του ὑπόσταση θά τήν δεχθεῖ βέβαια ἡ γῆ «ἐξ ᾗς καί αὐτός ἐλήφθη» κατά τόν γραπτό ἀποκαλυπτικό λόγο τοῦ Πανσόφου Δημιουργοῦ. Τήν ἐλεύθερη ὅμως, τήν πνευματική καί αὐτοσυνείδητη καί ἀθάνατη ὀντότητά του ἠδη τήν ἔχει ὑποδεχθεῖ ὁ οὐρανός.

   Μέ αὐτές τίς ἀναστάσιμες καί ἐποικοδομητικές καί παρήγορες σκέψεις καί πεποιθήσεις ὅλοι μας ἀνεξαίρετα, ἀγαπημένε μας καί άεἰμνηστε Ναύαρχέ μας, σέ κατευοδώνουμε τήν ἱερή αὐτή ὥρα πρός τήν αἰωνιότητα μέ τό θεσπέσιο ὕμνο τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας: «Χριστός σέ ἀναπαύσοι ἐν χώρᾳ ζώντων, καί πύλας Παραδείσου ἀνοίξοι σοι, καί βασιλείας δείξοι πολίτην, καί ἄφεσίν σοι δῷη, ὧν ἧμαρτες ἐν βίῳ φιλόχριστε» καί συγχρόνως μέ τήν θερμή εὐχή καί καρδιακή προσευχή ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ νά παρηγορήσει καί νά στηρίξει τήν καλή σου σύζυγο καί τά ἀγαπημένα σου παιδιά καί τούς προσφιλεῖς συγγενεῖς σου καί νά εὐδοκήσει ὁ Φιλάνθρωπος Θεός, ὥστε ἡ μνήμη σου νά εἶναι ὄντως μακαρία καί αἰώνια. Ἀμήν.