<>

Η υπ᾽αριθμ. 228 Ποιμαντορική Εγκύκλιος ¨επί τω Αγίω Πάσχα¨ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λευκάδος και Ιθάκης κ. Θεοφίλου.

Categories: Τελευταία νέα

Πρός

Τόν Ἱερόν Κλῆρον, τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες

καί τόν εὐλογημένον Λαόν

τῆς καθ’ ἡμᾶς Θεοσώστου Ἱερᾶς Μητροπόλεως

«Διὰ παντὸς εὐλογοῦντες τὸν Κύριον, ὑμνοῦμεν τὴν Ἀνάστασιν αὐτοῦ∙

Σταυρὸν γὰρ ὑπομείνας δι’ ἡμᾶς, θανάτῳ θάνατον ὤλεσεν.»

(Ὄρθρος τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα)

Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα,

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!!

Οἱ δύο αὐ­τές λέ­ξεις πού ἠ­χοῦν ἀπόψε χαρ­μό­συ­να, τήν πα­νέ­ορ­τη καί φωταυγῆ αὐτή νύ­χτα τῆς Ἀναστάσεως καί θά ἐ­πα­να­λαμ­βά­νο­νται ἀ­να­ρί­θμη­τες φο­ρές στά χεί­λη ὅ­λων μας γι­ά σα­ρά­ντα ὁ­λό­κλη­ρες ἡ­μέ­ρες, ἀ­πο­τε­λοῦν τό πι­ό συγκλονι­στι­κό μή­νυ­μα πού ἀκούστη­κε πο­τέ πά­νω στή γῆ. Δυ­ό λέ­ξεις στίς ὁποῖες περικλείεται ὅ,τι πι­ό ἱ­ε­ρό καί ὅ,τι πι­ό με­γά­λο δι­α­μη­νύ­θη­κε στούς ἀνθρώπους. Ἀποτελοῦν τό θε­μέ­λι­ο τῆς χριστιανι­κῆς πί­στε­ως. Τήν ἀ­κλό­νη­τη βεβαι­ό­τη­τα τῆς Ἐκ­κ­λη­σί­ας. Τή νί­κη ἐ­πί τοῦ θα­νά­του. Τήν πη­γή τῆς ἀ­λη­θι­νῆς χα­ρᾶς. Τό δῶ­ρο τῆς αἰ­ώ­νι­ας ζω­ῆς. Τήν ἐγ­γύ­η­ση τῆς ἀ­να­καί­νι­σης τοῦ ἀν­θρώ­που καί τῆς με­τα­μόρ­φω­σης τοῦ κό­σμου.

Ἀπό τόν κῆπο τῆς ἀγωνίας καί τό βαθύ σκοτάδι του· μέσα ἀπό τή στενωπό τοῦ μαρτυρίου· ἔπειτα ἀπό τή θεωρία τοῦ Φρικτοῦ Γολγοθᾶ καί ἐνῷ σβήνει ὁ ἐναγώνιος θρῆνος τῶν Μυροφόρων, κατά τήν γαλήνια αὐτή νύκτα τῆς μεγάλης προσδοκίας, εἰσερχόμαστε στόν ὁλάνθιστο κῆπο τοῦ Ἰωσήφ τοῦ ἀπό Ἀριμαθαίας. Ἐδῶ, δίπλα στόν κενό Τάφο, μαζί μέ τήν Μαγδαληνή Μαρία, βυθιζόμαστε στήν ἔκσταση καί τό θάμβος τοῦ Ὄρθρου τῆς «μιᾶς τῶν Σαββάτων» καί ἀφυπνιζόμαστε στήν φωταυγεία τῆς θείας Παρουσίας τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου μας!

Ἀλλ’ ἡ ὁλόφωτη αὐτή χαρμονή καί ἡ ἀκύμαντη γαλήνη τοῦ Ὄρθρου τῆς Ἀναστάσεως δέν εἶναι ἡ ἔξαρση μιᾶς μόνο στιγμῆς καί μιᾶς μόνον ἡμέρας. Ἡ Ἀνάσταση εἶναι τό διαρκές ὕπατον ἀγαθό τοῦ κόσμου. Εἶναι ἡ θεία πραγματικότης, ἡ ὁποία ἀπό τήν πρώτη ἐκείνη ἡμέρα τῆς «μιᾶς τῶν Σαββάτων» συνοδεύει τή βιοτική πορεία μας, πανταχοῦ καί πάντοτε, «μέχρι τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος». Διά τοῦ Σταυρικοῦ θανάτου καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Υἱοῦ και Λόγου τοῦ Θεοῦ, λύθηκε ὁριστικά ἡ τραγωδία τῆς ἁμαρτίας, τοῦ πόνου καί τῆς φθορᾶς, καί «ὁ θάνατος κατεπόθη εἰς νῖκος». Ἐκ τοῦ Ζωοδόχου Τάφου ἀνέθορε νέα ζωή, ἄφθαρτη καί αἰώνια, ἡ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.

Τήν Ἀνάσταση τοῦ Χρι­στοῦ μας ἄλ­λοι τήν πί­στε­ψαν καί ἄλ­λοι τήν ἀρ­νή­θη­καν καί τήν πο­λέ­μη­σαν. Ἀ­πό τά πρῶ­τα βή­μα­τα τοῦ Χρι­στι­α­νι­σμοῦ μέ­χρι καί τίς μέ­ρες μας. Ἡ Ἐκ­κ­λη­σί­α ὅ­μως ἔ­μει­νε ἀ­κλό­νη­τη  στήν  πί­στη  της  στόν Ἀ­να­στά­ντα Κύ­ρι­ο· στή βε­βαι­ό­τη­τα καί  τήν ὁ­μο­λο­γί­α τῆς Ἀ­να­στά­σε­ως. Καί τοῦ­το γι­α­τί πι­στεύ­ει, ὅ­πως δι­α­κή­ρυ­ξε καί ὁ ἀ­πό­στο­λος Παῦ­λος, ὅ­τι ἄν ὁ Χρι­στός δέν ἔ­χει ἀ­να­στη­θεῖ, τό­τε τό κή­ρυ­γμά της εἶ­ναι χω­ρίς νό­η­μα, τό ἴ­δι­ο καί ἡ πί­στη μας (Α­’ Κορ. 15,14). Χω­ρίς τήν Ἀ­νά­στα­ση ἡ χρι­στι­α­νι­κή πί­στη εἶ­ναι «κε­νή», δη­λα­δή ἄ­δει­α, χω­ρίς πε­ρι­ε­χό­με­νο.

Ἴσως δέν ἔχουμε ποτέ συνειδητοποιήσει ὅτι ὁ Θεόπνευστος Ὑμνογράφος τοῦ περίφημου Δοξαστικοῦ τῶν Αἴνων ἀλλά καί τῶν Ἀποστίχων τοῦ Ἑσπερινοῦ πού ψάλλεται ὄχι μόνο τήν Κυριακή τοῦ Πάσχα ἀλλά καθημερινά μέχρι τήν ἑορτή τῆς Ἀναλήψεως μᾶς τονίζει κάτι ἰδιαίτερα σημαντικό.  Ἀναγκαία προϋπόθεση γιά νά ψάλλουμε πραγματικά, βιωματικά, ὑπαρξιακά τό “Χριστός Ἀνέστη” εἶναι ἡ συγχώρηση πρός ὅλους καί γιά ὅλα «Συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει καί οὕτω βοήσωμεν· Χριστός Ἀνέστη…». Νά συγχωρήσουμε τά πάντα χάριν τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας καί ἀφοῦ συμφιλιωθοῦμε μέ ὅλους τότε νά ψάλλουμε πανηγυρικά καί μέ ὅλη τήν δύναμη τῆς ψυχῆς μας: “Χριστός Ἀνέστη…”. Αὐτό ἄλλωστε μᾶς διδάσκει ἡ Ἐκκλησία μας, μέσῳ τῆς ἱερῆς ὑμνωδίας.

Ἡ συγχωρητικότητά μας πρός τόν συνάνθρωπο δέν ἀποτελεῖ χάρη καί δωρεά πρός αὐτόν ἐκ μέρους μας. Εἶναι ἀσήμαντη ἐξόφληση τῆς ὀφειλῆς μας πρός τόν Θεό γιά τό δικό Του πλούσιον ἔλεος καί τήν ἄπειρη εὐσπλαγχνία Του. Μιά σταγόνα στόν ὠκεανό τῆς χάριτος Τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο γιά τόν ὁποῖο ἔγινε ἄνθρωπος καί ἔπαθε ἐπί τοῦ Σταυροῦ γιά νά τόν λυτρώσει ἀπό τήν ἁμαρτία. Πῶς εἶναι δυνατόν ἐξ ἄλλου νά ζητοῦμε συνεχῶς τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἰδιαίτερα μέσα ἀπό τά τροπάρια τῆς Ἐκκλησίας, καί κυρίως μέ τήν ἐπίκληση τοῦ “Κύριε ἐλέησον”, καί συγχρόνως νά εἴμαστε ἀνελεήμονες πρός τούς ἀδελφούς μας; Ἐξερχόμενοι ἀπό τήν Θεία Λειτουργία πρέπει νά συμμετέχουμε στήν μεγάλη Λειτουργία τοῦ σύμπαντος. Αὐτό σημαίνει ὅτι κατά τήν Θεία Λειτουργία πρέπει νά λειτουργεῖται καί ἡ ὕπαρξη μας μεταμορφωτικά, ἔτσι ὥστε νά νεκρώνεται ὁ παλαιός ἄνθρωπος μέ τά πάθη καί τά μίση καί νά ἀνίσταται ὁ νέος, ὁ ἀναγεννημένος ἐν Χριστῷ ἄνθρωπος. Ἐάν δέν πραγματοποιεῖται αὐτή ἡ διαδικασία τῆς ταφῆς καί τῆς Ἀναστάσεως σέ κάθε Θεία Λειτουργία, τότε ἁπλῶς χάνουμε τόν χρόνο μας μέ τήν ψευδαίσθηση ὅτι εἴμαστε σωστοί Χριστιανοί.

Ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ,

Ὅ­σο κί ἄν ἡ πρα­γμα­τι­κό­τη­τα πού μᾶς πε­ρι­βάλ­λει εἶ­ναι ζο­φε­ρή· ὅ­σο κι ἄν ὁ πόλεμος στην Οὐκρανία, ἡ πανδημία τοῦ κωρονοϊοῦ, ἡ οἰ­κο­νο­μι­κή κρί­ση σέ ἐ­θνι­κό καί προ­σω­πι­κό ἐ­πί­πε­δο μᾶς κά­νει νά ἀ­γω­νι­οῦ­με γι­ά τό αὔ­ρι­ο· ὅ­σο κι ἄν πολ­λοί συνάν­θρω­ποί μας ὑ­φί­στα­νται ἤ­δη τίς τρα­γι­κές συ­νέ­πει­ές της, τή φτώ­χει­α, τήν ἀ­νέχει­α, τήν ἀ­νερ­γί­α, τή στέ­ρη­ση· ἡ Ἀ­νά­στα­ση τοῦ Χρι­στοῦ μας εἶ­ναι καί πα­ρα­μέ­νει ἡ πη­γή τῆς χα­ρᾶς καί τῆς ἐλ­πί­δας. Γι᾽ αὐ­τό καί σή­με­ρα ἑ­ορ­τά­ζο­ντας τό Πά­σχα χαιρό­μα­στε. Χαι­ρό­μα­στε καί πα­ρα­κα­λοῦ­με τόν ἀ­να­στη­μέ­νο Κύ­ρι­ο νά μᾶς φω­τί­ζει μέ τό ἀ­να­στά­σι­μό Του φῶς. Νά μᾶς στη­ρί­ζει μέ τή δύ­να­μή Του στήν ἀ­να­στά­σι­μη ζω­ή. Νά αὐ­ξά­νει μέ­σα μας τό ἀ­να­στά­σι­μο φρό­νη­μα. Νά δυ­να­μώ­νει στίς καρ­δι­ές μας τήν ἀ­να­στά­σι­μη ἐλ­πί­δα.

Ἐμεῖς ἄς ἀνοίξουμε μέ τήν σειρά μας τίς καρδιές μας στό φῶς τῆς Ἀναστάσεως, γιά νά διαλυθοῦν τά σκότη τῆς ἁμαρτίας, τῆς ἀδικίας, τοῦ μίσους. Ἄς ἀγαπήσουμε ἀκόμη καί αὐτούς πού μᾶς μισοῦν. Ἄς συγχωρήσουμε πάντας τῇ Ἀναστάσει. Ἐκ δέ τῶν ἀγαθῶν, τά ὁποῖα μᾶς ἔδωσεν ὁ Πανάγαθος Θεός, ἄς μοιρασθοῦμε μέ τούς πτωχούς ἀδελφούς μας, αὐτή τήν κρίσιμη γιά τό Ἔθνος καί τον κόσμο ὅλο ὥρα.

Ἀκόμη καί τήν τελευταία στιγμή, σήμερα δηλαδή, ἔχουμε τήν εὐκαιρία νά ἀπευθύνουμε ἕνα “Χριστός Ἀνέστη” μέ εἰλικρίνεια καί συναίσθηση τοῦ βαθύτερου περιεχομένου του καί ἔτσι νά διαλύσουμε ἕνα σύννεφο, ἴσως καί πολυχρόνιο, ψυχρότητας ἤ μνησικακίας. Θα εἶναι σίγουρα τό καλύτερο Πάσχα τῆς ζωῆς μας, ἀφοῦ θά ψάλουμε τό “Χριστός Ἀνέστη” μέ ἤρεμη τήν συνείδησή μας ὅτι ἔχουμε συγχωρήσει “πάντα τῇ Ἀναστάσει”.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !  ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ !

Διάπυρος πρός  τόν Ἀναστάντα Χριστόν εὐχέτης ὅλων σας

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

ΚΑΙ  ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ  ΣΑΣ  ΠΑΤΕΡΑΣ

† Ὁ Λευκάδος καί Ἰθάκης  Θ ε ό φ ι λ ο ς